Güney Afrika Lider Seçmeye Yaklaşıyor Ancak Birlik Olmak Zor

Öngörülemeyen politikalarla dolu yeni bir döneme giren Güney Afrika'nın yeni seçilen Parlamentosu, yasa yapıcıların geçen ay yapılan ulusal seçimlerden sonra ülkenin bir sonraki başkanını seçmeye hazırlanmaları sırasında ilk kez Cuma günü toplandı.

Apartheid rejiminin sona ermesinin ardından iktidara gelmesinden bu yana ilk kez mutlak çoğunluğu elde edemeyen, uzun süredir iktidarda olan Afrika Ulusal Kongresi'nin rakip partilerle hassas bir ittifak kurarak Cyril Ramaphosa'nın seçilmesinin önünü açması bekleniyordu. ikinci dönem için başkan.

Ancak seçimlerden sonraki iki hafta, Bay Ramaphosa'nın liderliğini yaptığı ANC ile rakip siyasi partiler arasındaki çalkantılı müzakerelerle geçti.

Süreç, ANC içinde ve toplumun genelindeki derin çatlakları ortaya çıkardı ve çarpıcı bir gelişme olarak Parlamento, koalisyon anlaşmasına ilişkin herhangi bir resmi duyuru yapılmadan açıldı.

Başkanın partisi, 1994'te apartheid rejiminin sona ermesinden bu yana rahat bir çoğunlukla iktidardaydı. Ancak popülaritesi düştü ve en son seçimlerde oyların yalnızca yüzde 40'ını alabildi; işsizlik ve yerleşik yoksulluk.

Parlamentodaki hakimiyetini kaybeden ANC, Ulusal Meclis'te sandalye kazanan geniş parti yelpazesini devreye soktu ve hepsine yönetimde rol verecek, ulusal birlik hükümeti adını verdiği şeyi yaratmaya çalıştı.

ANC, demokratik çağda ilk kez ulusal düzeyde tek bir baskın partinin yokluğunun, ortak liderlik altındaki belediyeleri altüst eden siyasi kaosa yol açacağı yönünde Güney Afrikalıların korkularını gidermeye çalıştı.

ANC'nin üst düzey yetkililerinden biri olan Fikile Mbalula, yeni seçilen Parlamentonun ilk oturumunun arifesinde, “Temel soru, Güney Afrika'yı nasıl ileriye taşıyacağımızdır” dedi. “Ülkemizdeki siyasi partilerin çoğunluğu bu anın birlikte çalışmayı gerektirdiğine inanıyor.”

Ancak 400 Parlamento üyesinin Cuma günü Cape Town'da Atlantik kıyısındaki bir kongre merkezinde toplanmasından önce bile, yeni siyasi ortamda keskin ayrımlar açılmıştı.

Eski cumhurbaşkanı ve ANC lideri Jacob Zuma liderliğindeki seçimin sürpriz partisi uMkhonto weSizwe'nin, herhangi bir partinin en çok üçüncüsü olan 58 sandalye kazandıktan sonra Parlamentonun açılışını boykot etmesi bekleniyordu.

MK olarak bilinen parti, demokratik dönemdeki herhangi bir birinci sınıf partisinden daha iyi performans gösterdi. Ancak Bay Zuma, hiçbir kanıt sunmadan, seçime hile karıştırıldığını ve partisinin, seçim komisyonunun aldığını söylediği yaklaşık yüzde 15'ten çok daha fazlasını kazandığını iddia etti.

MK, ikisi arasında şiddetli bir anlaşmazlık yaşanmadan önce Bay Zuma'nın yardımcısı olan Bay Ramaphosa'nın, ANC'nin hükümet koalisyonuna katılmasını istemesi halinde istifa etmesini talep etti. ANC yetkilileri bu talebin yetersiz olduğunu belirtti.

Dördüncü büyük parti olan ve kökleri ANC'den ayrılan bir grup olan Ekonomik Özgürlük Savaşçıları da birlik hükümeti çağrısını reddediyor gibi görünüyor.

2012'de ihraç edilmeden önce ANC'nin gençlerin ateşli savunucusu olan partinin lideri Julius Malema, ikinci büyük parti olan Demokratik İttifak'ın da dahil olduğu bir koalisyona katılmayı reddedeceğini söyledi. Demokratik İttifak ağırlıklı olarak beyaz bir liderliğe sahip ve siyahların şirket sahibi olmasını teşvik eden olumlu ayrımcılık yasalarının ve diğer politikaların sona erdirilmesini önerdi.

Bay Malema, Demokratik İttifak'ın ırkçı politikaları ve “beyaz üstünlüğünü” desteklediğini öne sürerek “Bu hükümeti reddediyoruz” dedi.

Bay Malema'nın partisi, ANC'nin birlik çabasına katılmak yerine, ilerici kurultay adını verdikleri oluşumda diğer beş partiyle bir araya geldi.

Yaklaşık yüzde 22 oy alan Demokratik İttifak'a karşı direniş de ANC içinden geldi. İşçi ve iş dünyasından ortakların yanı sıra bazı üyeler de, Demokratik İttifak'ın apartheid'in süregelen ırksal eşitsizliklerini ortadan kaldırma çabalarını engellemeye, hatta geri almaya çalışacağını öne sürerek açıkça isyan ettiler.

Geri itme, ANC liderlerini hassas bir çizgide yürümeye zorladı; çünkü bir yandan partinin Siyah seçmen tabanını yabancılaştırmaktan kaçınmaya çalışırken, bir yandan da Demokratik İttifak ile ortaklığın ülke için mantıklı bir hareket olacağı fikrini satıyorlardı.

Demokratik İttifak, bazı ANC liderlerinin ekonomiye yardımcı olacağına ve yatırımcıları çekeceğine inandığı bir yaklaşım olan serbest piyasa kapitalizmini benimsiyor. Bu, MK ve Ekonomik Özgürlük Savaşçıları tarafından teşvik edilen, bankaların kamulaştırılması ve tazminat ödemeden beyaz sahiplerin topraklarına el konulması gibi bazı daha agresif servet yeniden dağıtım politikalarının tersidir.

Geçen yıl hükümette ANC ile asla birlikte çalışmayacağına söz vermesine rağmen Demokratik İttifak, birlik koalisyonuna katılmaya en istekli partilerden biriydi. Liderleri, seçim kampanyası sırasında ANC ile Ekonomik Özgürlük Savaşçıları arasında “kıyamet günü koalisyonu” olarak adlandırdıkları şeyin önlenmesinin önemli olduğunu söylemişti.

Demokratik İttifak'ın müzakere ekibinden Tony Leon, “Biz olumlu ve yapıcı bir yaklaşımla yaklaştık, onlar da yaklaştı” dedi.

ANC liderleri, geri tepmeyi yumuşatmak için, Güney Afrika evlerinde en yaygın olarak kullanılan dil olan Zulu dilini konuşanlar arasında popüler olan, Siyahların liderliğindeki bir parti olan Inkatha Özgürlük Partisi ile birlikte Demokratik İttifak ile bir ortaklık sattı.