Yeşiller Öldü. Yaşasın Yeşiller!
Bunu abartacak bir şey yok: Geçen hafta yapılan Avrupa Parlamentosu seçimlerinde sandalyelerinin üçte birini kaybeden Yeşiller, morali bozuldu.
Avrupa Birliği son yıllarda iklim değişikliğiyle mücadelede dünyanın en iddialı cephesi olarak ortaya çıktı. Bunu, emisyonları azaltmak için yüksek hedefler belirlemek, yanmalı motorları terk etmeye hazırlanmak, doğanın restorasyonu için baskı yapmak ve tarımın çevre üzerindeki etkisini kısıtlamak gibi büyük politika değişiklikleriyle gerçekleştirdi. 27 AB üye ülkesindeki yeşil partiler bu gündemi başarıyla yönlendirdi.
Ancak son birkaç yıldır Avrupalı seçmenlerin çoğunda bir şeylerin ters gittiği açıkça görülüyor.
Avrupalı seçmenler Ukrayna'daki savaş ve bunun savunma ve ekonomi üzerindeki etkisi konusunda endişeli. Korona virüs pandemisinin körüklediği yaşam maliyeti krizi hâlâ çekirdek Avrupa Birliği üyelerini etkiliyor. Göçün engellenmesi seçmenlerin kaygısı olarak ortaya çıktı. Bu yeni öncelikler dizisinde, Yeşiller'in çekiciliği azalmış, ya da daha kötüsü onları iletişimden kopmuş gibi gösteriyor.
Avrupalı Yeşiller'in başkan yardımcısı olarak görev yapan Hollandalı önde gelen Yeşil politikacı Bas Eickhout bir röportajda, “Avrupa, iklim eylemi konusunda gerçekten çok şey yaptı” dedi. “Fakat özellikle Ukrayna'daki savaştan ve hayat pahalılığı krizine yol açan enflasyondan sonra, sanırım artık endişelenen ve 'Tamam, bunu karşılayabilir miyiz?' diye soran pek çok insan var.”
Otopsi Sonrası
Yeşillerin seçimlerde neden kötü performans gösterdiğine dair bir takım açıklamalar ortaya çıkıyor.
Merkezci partiler, gündemlerinin çoğunu kendi politikalarına dahil ederek Yeşillerin desteğini kemirdiler. Ancak Yeşillerin kendi kimliği yeterince gelişmedi. Bu durum, Yeşiller'in seçmenlerin öncelik sıralamasında gerileyen bir konuya (iklim) çok dar bir şekilde odaklanmış gibi görünmesine neden oldu.
Ancak Avrupa'nın Yeşilleri'nin lehine olmayan daha geniş bir eğilim de mevcut. Daha geniş kültür savaşlarının bir parçası olarak iklim değişikliği politikalarına karşı tepki ivme kazandı.
Pek çok yerde aşırı sağ partilerin milliyetçi gündemleri, ekonomik açıdan zor durumdaki vatandaşlara yönelik popülist çağrılarla zenginleştirildi. Sağ, özellikle Yeşilleri hedef alarak, onların hızla değişen toplumlarda daha yoksul çalışan insanları korumaya uygun olmadığını söyleyerek seçmenler arasında yükselişe geçti.
Birçok seçmene göre Yeşil partiler, önerilerinin yalnızca pahalı, en çok yoksullara zarar verecek büyüme karşıtı politikalar olmadığını göstermede başarısız oldu. Bazıları onları, iklime daha az zarar veren bir yaşam tarzına geçişin maliyetlerini bir kenara bırakan elitist şehirliler olarak görüyor.
Bay Eickhout, partisine yönelik saldırı hattının etkili olduğunu söyledi. “Bu geçişi son derece elitist bir geçiş olarak tasvir ediyorlar, bu sadece 'Tesla halkı' için geçerli” dedi. “Ve size şunu söyleyebilirim ki Tesla'nın artık iyi bir imajı yok.”
Ayrıca son iki yıldır yeşil politikaları şiddetle protesto eden, özellikle tarımda kimyasal kullanımını sınırlamak ve tarım alanlarını yok edecek doğa koruma önlemlerini uygulamaya koymak isteyenleri reddeden Avrupalı çiftçiler var. Protestolar ılımlı seçmenleri ve politikacıları korkuttu.
Avrupa'da Yeşil partiler, başta Almanya olmak üzere iktidar koalisyonunda yer aldıkları ülkelerde özellikle düşük oy aldı.
Beş yıl önce Yeşiller'i Almanya'da beş oydan birini kazanmaya teşvik eden muazzam gençlik hareketi, iktidardaki koalisyonun parçası olması nedeniyle darbe aldı. Almanya'nın Berlin ofisinde bölge müdürü olan Sudha David-Wilp, “Parti, aralarına kabul etmek istediği genç ilerici seçmenleri memnun edemez ve aynı zamanda daha zengin olan ılımlı seçmenleri de tatmin edemez” dedi. Marshall Fonu.
Almanya, Avrupa Birliği'nin en kalabalık ülkesi olduğu ve Avrupa Parlamentosu'nun 720 sandalyeli meclisinde en fazla sandalyeye sahip ülke olduğu için, Yeşiller'in buradaki zayıf performansı geniş çapta yankı buldu.
Yeşil Çekimler
Yeşiller'in tablosu her yerde kasvetli değil. Yeşil partiler, Danimarka, Finlandiya ve İsveç gibi İskandinav ülkelerinde çok iyi performans gösterdi; bunun olası nedenlerinden biri, daha yüksek refah ve iklim değişikliği konusunda daha uzun süren tartışmalardı.
Ve İtalya ve İspanya da dahil olmak üzere, geleneksel olarak Yeşil partilerin zayıf olduğu ve bazı durumlarda Avrupa Parlamentosu'nda Yeşil milletvekillerini bile seçemeyen Doğu ve Güney Avrupa'da şaşırtıcı ilerlemeler kaydettiler.
Yeşiller açısından belki de en karmaşık siyasi tablo, özellikle güçlü bir iklim değişikliği hareketine sahip olan Hollanda'da ortaya çıktı; benzersiz biçimde örgütlenmiş ve güçlü bir çiftçi hareketi; ve geçen yılın sonlarında yapılan ulusal seçimleri kazanan son derece başarılı bir aşırı sağ hareket.
Burada Yeşiller resmi olarak sosyal demokrat bir parti olan İşçi Partisi ile birlikte yarıştı ve seçimi kazanarak aşırı sağ partiyi ikinci sıraya düşürdü.
Bay Eickhout, Yeşiller için bu tür başarılı bir işbirliğinin Avrupa Birliği'nin başka yerlerinde yapılacak yerel ve ulusal seçimlerde koalisyonlar için bir model olabileceğini söyledi.
“Yeşiller partisinin yalnızca iklim konusunda değil, daha geniş bir güvenilirliğe sahip olması kesinlikle çok önemli” dedi ve sosyal demokrat partilerle işbirliğinin, Yeşillerin iklimine sadık kalarak muhafazakarlara ve aşırı sağa karşı zorlayıcı ilerici bir alternatif yaratmaya yardımcı olabileceğini ekledi. kökler.
Kim Öder?
Yeşiller'in zayıf performansı, bloğun iklim değişikliğiyle mücadele etmek ve iklim değişikliğine kendi katkısını sınırlamak için benimsediği politikalar bütünü olarak bilindiği için Avrupa Birliği Yeşil Anlaşması'nın öldüğüne dair bir ağıt korosunu tetikledi.
Uzmanlar bu endişelerin gerçekçi olmadığını söylüyor: Karbon emisyonlarını azaltmaya yönelik iddialı bir hedefi mümkün kılmayı amaçlayan politikaların çoğu zaten yasalaşmış durumda.
Ancak Brüksel merkezli büyük bir düşünce kuruluşu olan Bruegel'de AB iklim politikası uzmanı olan Simone Tagliapietra, Yeşil ivmenin kaybı nedeniyle politikaların ertelenmesi ve seyreltilmesinin çok ciddi riskler olduğu konusunda uyarıyor.
Yeşil Anlaşma politikalarının finansmanını kesmek aynı zamanda onların etkinliğini de ortadan kaldırabilir. Bunu önlemek için Avrupa Birliği'nin yeşil geçişe yatırım yapmak ve en yoksulları herhangi bir ekonomik olumsuzluktan korumak için ortak bir bütçe için baskı yapması gerektiğini de sözlerine ekledi.
Bay Tagliapietra, “Radikal Yeşil Anlaşma dönüşümü kimin ödeme yapacağı konusunda zorlu soruları gündeme getiriyor” dedi. “Eğer bu maliyetler, bırakın en yoksul ve en savunmasız toplulukları bir yana, sıradan işçilere orantısız bir şekilde düşerse, dönüşüm eşitsizliği daha da kötüleştirecek ve sosyal ve politik olarak sürdürülemez hale gelecektir” diye ekledi. “Bu bir seçenek değil.”
Christopher F.Schuetze Berlin'den gelen raporlara katkıda bulundu.
