Vintage Contemporaries incelemesi: Laurie Colwin’in izinden gidiyor

erken Eski ÇağdaşlarSlate köşe yazarı Dan Kois’nın son aşama sıcakkanlı yeni romanında, her ikisi de Emily adlı iki hanım dost olmaya adım atar.

Emily’lerden biri, “Bir hikayedeki karakterler olsaydık,” diyor, “ikimizin de adının Emily olması oldukça kafa karıştırıcı olurdu.”

Görüş açısı karakterimiz olan öteki Emily, Emmy olmak için derhal gönüllü olur. İlk Emily onun yerine Em adını verir.

Bu küçücük, garip anda, Kois çok büyük oranda data toplar. Em’in kendini yok sayması, memnun etme hevesi, kimliğini ondan daha kuvvetli görünen her şeyin çevresinde tekrardan şekillendirme isteği var. Emily’nin havalı girişkenliği, kendine itimatı, Emily’nin bir takma ad bulması ihtiyaç duyulan her her neyse, kesinlikle o şekilde olamayacağını naturel bir sorun olarak kabul etme istekliliği var. ona. Esintili üstkurmaca göz kırpması bir hikayedeki karakterler olsaydık bunun okuyan ve hayatlarının okudukları hayatlara iyi mi benzediğini düşünen insanların dünyası bulunduğunu kurar.

En önemlisi, Emily’lerin aynı adı taşıması, bu romanın duygusal özüne işaret ediyor. Onlarınki, o denli derin ve o denli yoğun arkadaşlıklardan biri ki, kimlikler arasındaki çizgiler gözenekli hale geliyor ve bir kişilik diğerine kanıyor. İçinde anlamış olur var Eski Çağdaşlar burada, karşıt kişiliklerine karşın, herhangi aniden hangi Emily hakkında okuduğunuzdan tam olarak güvenli değilsiniz.

İki Emily, 1990’ların başlarında çokça mitolojikleşmiş East Village’da buluşur: Terk edilmiş binalarda çömelmiş toplulukların olduğu, Act Up kampanyasının, Manhattan’ın kirasını hâlâ karşılayabilen aç sanatçıların periyodu. İkisi de üniversiteden yeni mezun oldular. Em, yazar olmak için New York’a gelir ve kendini bir edebiyat ajansında çalışırken, yayıncılığın gerçeklerini anlamaya çalışırken bulur. Em, sahaya hususi bir üretim geliştiriyor. medea Bahsetmiş olduğu Brooklyn Köprüsü’nde, oldu bittiçıkış parçası olarak.

316 sayfalık havadar bir kitapta Kois, Emily’leri 90’ların başındaki sempatik buluşmalarından, arkadaşlıklarının yavaş yavaş dağılmasına ve 2005’te tam teşekküllü yetişkinler olarak tekrardan bir araya gelmelerine kadar vakit içinde ileri geri takip ediyor. Bölümler hafifçe bir melankolidir: zaman içinde bozulan ilişkiler, asla gerçekleştirilemeyen hayaller, East Village kiraları fırlarken kaybolan New York için.

Eski Çağdaşlar üzüntüsünde oyalanmaz. Bu romanın argümanının bir kısmı, mutluluk hakkında kitapların, ağlatısal derecede güzel insanların ağlatısal derecede mutsuz cinsellik yapmaları ve günün öteki tüm moda mevzuları hakkında kitaplar kadar kutlanmaya kıymet olduğu ve bundan dolayı yitik şehrinin yasını tutarken asla üzüntü içinde yuvarlanmadığıdır. Bunun yerine, havalı olmayan Em’in kahramanımız olmasıyla, modaya uygun zevk yerine iyi zevk, yaratıcı zanaat işi olarak kurgu ve her şeyin hayatta mühim olmasıyla birlikte mühim olduğu akıllı romanlar benzer biçimde havalı olmayan nedenler için ikna edici bir durum ortaya koyuyor.

Birçok şekilde, Eski Çağdaşlar “ev içi duygusallık” söylediği şeyin yazarı Laurie Colwin’in ahlakına bir aşk mektubu: hayatta ellerinden gelenin en iyisini hayata geçirmeye çalışan, çoğu zaman başarısız olan ve bu süreçte güzelce tanımlanmış yiyecekleri yiyen temelde muntazam insanoğlu hakkında kitaplar. Colwin 1992’de öldü, sadece o ve onun akıllı ve zarif yerli romanları (artı kült olarak sevilen yiyecek anıları), 2021’de modaya uygun yeni baskılarla tekrardan yayınlandıktan sonrasında gecikmiş bir rönesansın tadını çıkarıyor. Eski Çağdaşlar Colwinessaince’in oldukça geciktiğini ve onun insan ölçeğindeki ayak izlerini takip etmeyi arzuladığını açıkça ortaya koyuyor. Bunda çoğunlukla başarı göstermiş olur.

Bu beceriksiz anlamış olur olmadığı anlamına gelmez. 2005’in ofis cinsel politikasıyla ilgili bir vaka örgüsü, Em’in 2005 perspektifi ile okuyucunun teoride uygulamadan daha iyi işleyen 2023 adetleri olduğu varsayılan arasındaki boşlukla oynama girişimi olarak birazcık hantal görünüyor.

Em’in kendi kitabını yazmak değil, başka birinin kendi kitabını daha iyi yapmasına yardım etmek olduğu ortaya çıkan mükemmel yaratıcı projesinin hikayesi oldukça daha kuvvetli. 1991’de bir ajanın asistanı olan Em, Colwin benzeri ufak, sempatik, neşeli romanlar yazan ve örtmeceli pazarlama kategorisine atanan bir yazara rastlar. hanım kurgu ve orada göz ardı edildi. İlk başta kitapların orta düzey ve yerli bulunduğunu ve görmezden gelinmesinin kolay bulunduğunu düşündüğü için şaşkına dönüyor, sadece kendini neredeyse kendisine karşın onlara zorunlu buluyor.

2005 senesinde Em, yazar arkadaşını beklenmedik bir rönesans yaşarken bulur ve son aşama sosyetik bir edebiyatçı genç insanın gözde projesi haline gelir. Görünüşe gore hepimiz, Em’in 1991’de görmek için uğraşması ihtiyaç duyulan şeyi şimdi görüyor: Bayanların ev hayatlarıyla ilgili neşeli kitapların devamlı güzel duyu ilgiyi hak ettiğini. Sadece bu kitapları olabildiğince iyi hale getirmek için Em’in editoryal gözü gerekiyor.

Eski Çağdaşlar bu argüman söz mevzusu olduğunda normal olarak önyargılıdır. Bu, hanımefendiler ve onların ev içi ve mesleki mücadeleleri hakkında sempatik ve çoğunlukla neşeli bir roman: karakterlerinin şampiyon olduğu türden bir kitap. Yaklaşımının tatlılığı ve inceliği, iyi seçilmiş ifade detaylarının parlak dizisi, durumunu fazlasıyla ortaya koyuyor.