Sundance incelemeleri: Cat Person, Justice, Fair Play ve kızgın iyi adam

kedi şahıs – Aralık 2017’de Twitter akışınızı devralan New Yorker kısa öyküsünün film uyarlaması – Margaret Atwood’dan bir alıntının artık tanıdık bir yorumuyla başlıyor: “Erkekler, hanımefendilerin kendilerine gülmesinden korkuyor” diyor ekranda. metin. “Hanımefendiler adamların onları öldürmesinden korkuyor.”

Sözcükler göründüğünde kalabalık gerilmiş bir halde güldü. kedi şahısSundance prömiyeri. 20 yaşındaki Margot (Emilia Jones) ile Robert (Nicholas Braun) isminde oldukca uzun boylu bir insanın ölüme mahkum ilişkisini özetleyen film için sağlam bir özet. İmtiyaz tezgahının arkasında çalmış olduğu beyaz perdede buluşurlar. Canlandırıcı ve coşku verici bir kısa bildiri ilişkisi var, peşinden karşı karşıya oldukca daha azca parıldayan bir ilişki var ve sonrasında her şey kötüye gidiyor.

Sundance Enstitüsü

Film, olmayana kadar iyidir; yönetmen Susanna Fogel, ikincil karakterler ilave ederek (daima fantastik Geraldine Viswanathan tarafınca canlandırılan en iyi dost Tamara benzer biçimde), rüya sekanslarını zekice yerleştirerek ve Margot’nun kıvranan deneyimini içgüdüsel bir hassasiyetle işleyerek, Margot’nun iç anlatısını ustaca görsel bir ortama itiyor. Sadece, orijinal hikayenin belirsizliğini ortadan kaldıran üçüncü bir perde var. Kısa hikayede, bu şekilde bir birlikteliğin sonunda sizin yapacağınız benzer biçimde, pek oldukca soruyla baş başa kalıyoruz. Sadece film yarım kalan işleri birleştirmeye çalışır ve netice çıldırtıcıdır.

Gene de en oldukca hoşuma gitti. Ve Atwood yorumu zihnimin bir köşesinde çalkalanmaya devam etti, zira azca ilkin Sundance’te izlediğim ve bunu hak edebilecek öteki filmleri de işaretlemeye başladım. Egosu zedelendiğinde – başka bir deyişle, hanımefendilerin kendisine güldüğünden şüphelendiğinde – ve onu ekranda fark edilir bir halde riskten kaçınan, erkeksi bir halde gösterdiğinde, akkor halindeki bir öfkeye kapılan belirli bir “iyi adam” tipi vardır. güdümlü Hollywood daima mümkün görünmedi. Bu Sundance o şekilde bulunduğunu kanıtlıyor.

İçinde kedi şahıs, mesela, Margot, Robert’la sex yapmaktan hoşlanmadığını ileri sürmemek için kendini çaresiz hissediyor ve kendi kendine bunun üstesinden gelmenin daha kolay bulunduğunu söylüyor. Adam ondan daha iri ve o da başından beri kendini tehlikeye atmaktan kaygı ediyor. Sadece yatak odasında, hâlâ çoğunlukla bir yabancı olan Robert’ın onu tuzağa çeken bir tür deli seri katil olduğundan artık korkmuyor. Bir tek, kendisini küçümsenmiş hissederse iyi mi tepki vereceğinden endişeleniyor ve bu yüzden hakikaten pişman olduğu bir şey yapıyor.

Sundance Enstitüsü

Margot’nun duyguları, Adil oyunFestivalin en popüler filmlerinden bir diğeri, eski usul bir erotik gerilim filminin ana hatlarından esin alan bir ilişki draması. (Netflix filmi mükemmel bir 20 milyon dolara aldı, doğrusu yakında izleyebileceksiniz.) Bu sefer merkezindeki çift, Emily ve Luke (Phoebe Dynevor ve Alden Ehrenreich), yükselen yüksek finans yıldızları. iş yerinde ilişkilerini gizlemek zorunda. Fakat onun yerine terfi edince işler kötüye gider.

Adil oyun yakıcı ve büyüleyici, fakat çoğunlukla tanındığınızda irkilmenize yol açan türden bir film – yada her halükarda, güvensiz bir insanın öfkesinden kaçınmak için kendinizi asla küçülttüyseniz. Luke en iyi destekleyici adam dostça görünüyor, ta ki başkalarının ona güldüğünü, yaşamayı hak ettiğine umutsuzca inanılmış olduğu yaşamın tepetaklak olmanın eşiğinde bulunduğunu ve ona fanatik olan Emily’nin ona bir pencereden bakabileceğini hissedene kadar. değişik lens.

Keskin bir rahatlamaya yol açan şey Adil oyun – ve kedi şahıs, bu mevzuda – “iyi adamlar” olmakla gurur duyan bu erkekler için problem çıktıkları hanımefendiler değil mi? Bu hanımefendiler kendi rahatlıklarının oldukca ötesinde uzlaşmacı ve destekleyicidir. Bu adamlar yalnız var oldukları için bir şeyi (bir hanımı, bir işi, oldukca hususi bir saygıyı) hak ettiklerine inanıyorlar; tam tersinin en küçük bir kokusunu bile aldıklarında sözlü ve fizyolojik şiddete başvururlar.

Bir ihtimal bununla asla karşılaşmadın; kim bilir asla ilk elden deneyimlemedin. Fakat seni temin ederim ki sevdiğin biri var. Biliyorum. Her iki filmin de başardığı ve başka herhangi bir ortamda yapması zorluk derecesi yüksek şey, izleyiciyi kendilerini korku içinde kabul eden, hatta makul güvenlerinin ve öz-değerlerinin bir başkasını tehdit edeceğinden endişelenen hanımefendilerin zihinsel alanına yerleştirmektir. adamım ve neticeleri olacak.

En önemlisi, her iki film de bireysel kişiliklerle ilgili olmaktan oldukca etraflarındaki dünyayla ilgilidir. Bu, Luke ve Robert benzer biçimde adamları yetiştiren, onlara yerine getiremeyeceği sözler veren ve istediklerini alamayınca saldırmaları için zımni müsaade eden bir dünya. Bu yüzden kendilerini bir parça benzer biçimde hissediyorlar. HakkaniyetDoug Liman’ın, şimdi Yüksek Mahkeme Yargıcı olan Brett Kavanaugh aleyhindeki iddialar ve onu suçlayan hanımefendilerin hikayelerini kamuoyunun gözüne açarken katlandıkları şeyler hakkında bir belgeseli.

Hakkaniyet Yale’de bir öğrenciyken Kavanaugh tarafınca grotesk tacize maruz kaldığını iddia eden Deborah Ramirez’e odaklanıyor. Ramirez’in hikayesi anlatıldı, sadece film için hikayeyi tekrardan ele alıyor ve suçlamaların sonrasından bahsediyor. Christine Blasey Ford’un kurultay tanıklığı ve Kavanaugh’un onayından önceki kendi duruşmalarıyla birleştiğinde, izlemesi oldukça acımasız bir film.

Sundance Enstitüsü

Fakat aşağıdaki benzer biçimde filmlerle konserde göze çarpan şey kedi şahıs ve Adil oyun Kavanaugh’un iddiaları reddettiği – ekranda neredeyse açıklanamaz bir halde patlayıcı olarak okunan – şiddetle. Onun öfkesi. Ülkenin en yüksek mahkemesindeki birinden bekleyeceğiniz soğukkanlı alçakgönüllülüğü sergileyemiyor. Filmin gazetecilik titizliğiyle kurduğu sebepsiz yere söylediği ufak yalanlar. Kabarık, kırmızı suratlı öfkesi.

Sanki Luke ya da Robert’ın Emily ya da Margot’ya patlamasını izliyor benzeri biçimindesin, her ne mevzuda patlıyorlarsa onunla orantısız bir halde, zira burada algılanan fena muameleyle ilgili öfkeden oldukca daha fazlası oluyor. Bu, ezilmiş birinin öfkesi, oyuncağı elinden alınmış bir çocuğun aptalca sarmal paniği. Ve ekranda onu izleyebilir ve ne kadar çirkin ve mantıksız bulunduğunu görebilirsiniz. Bu filmlerden birinden rahat ve rahat hissederek çıkamazsınız. Onlar, içinde yaşadığımız parçalanmış dünyanın ve ne kadar oldukca, oldukca ileri gitmemiz icap ettiğinin kanıtıdır.

Fair Play, Kedi Şahısve Hakkaniyet prömiyerini Sundance Film Festivali’nde yapmış oldu. kedi şahıs Netflix tarafınca dağıtılacak; Adil oyun ve Hakkaniyet şu anda dağıtılmayı bekliyor.