Masum sivillerin uzun bir savaşa ve daha da korkunç bir belirsizliğe hazırlandıkları hissiyle Tahran'dan ayrıldık | Dünya Haberleri
Bombardıman tehdidi altında yaşamak dehşet verici. Tahran'da patlama sesi duyulmadan ancak bir saat geçiyor. Hiçbir yer güvende hissetmiyor.
Hızlı hareket ettik ve bir yerde uzun süre kalmadık. Görünüşe göre polis karakolları ve kontrol noktaları hedef alınıyordu. Bunları olabildiğince çabuk geçtik. Geceleri gökyüzünü aydınlatan patlamaları, buna karşılık olarak hava savunma ateşinin açılmasını izledik.
İranlıların gece gündüz uğraştığı şey budur.
Biz sadece içeri girmesine izin verilen ikinci uluslararası haber ekibiydik. İran savaşın başlangıcından bu yana, bir hafta boyunca orada bulunan diğer birkaç kişiye katıldım.
Ülkeye girip Tahran'a ulaşmak zordu, oraya vardıktan sonra ise operasyon yapmak zor ve tehlikeliydi.
İran savaşının sonuncusu: Tahran, Donald Trump'a 'saygıyı denemesini' söyledi
Ülke dışında cevaplanamayacak iki soruyu sorabilmek için bu riski aldık: İsrail ve Amerika'nın İran'a yönelik hava savaşı halkını nasıl etkiliyor? Peki hırpalanmış ama yenilmeyen hükümeti bundan sonra ne yapmayı planlıyor?
Birbiri ardına hava saldırısının yapıldığı yerlere ilk sorunun cevabı trajik bir şekilde açıktı.
Masum siviller İsrail-Amerikan kampanyasının yükünü çekiyor ve giderek daha da ağırlaşıyor.
Devamını oku:
ABD-İsrail hava saldırılarının ardından İran'ın çocuk koğuşlarında
Binlerce cenazeye katılan İranlılar güçleniyor
Füzeler vurulduğunda kızı kendi apartman dairesinde olan emeklinin durumu gibi. Bloğu, karşı bloğu ve saldırganların hedeflediği her şeyi havaya uçurdular. Öfkeli gözyaşları içinde bize cesedinin üç gün sonra enkaz altında bulunduğunu anlattı.
Hassas hedefleme terimi, yakından bakıldığında anlamının çoğunu kaybeder. Bu olayda, Basij gönüllü paramiliter gücüne ait bir merkez yok edilmiş gibi görünüyordu; bunun dışında pek çok şey, daha doğrusu bütün bir şehir bloğu yok edilmişti.
Hastanede yürek parçalayan bir trajediyle karşılaştık. Dört yaşındaki Anita yoğun bakımda ölmek üzereydi. Evinin hava saldırısına uğramasının ardından ciddi kafa travması geçirdi. Annesi Zeebar, komadaki çocuğu için ağlayarak, “Seni bekliyoruz, seni bekliyoruz” dedi. Doktorlar Anita'nın uyanma ihtimalinin düşük olduğunu söylüyor.
Fatima alt katta, işe gitmek üzere ayrılırken başka bir hava saldırısından sonra koluna bir şarapnel parçası isabet eden ve üç blok ötede uçup giden yetişkin oğlunun başında duruyordu.
Bize “Bu savaş durmalı” dedi. “Masum sivillerin zarar görmesidir.”
İranlı anne Zeebar, ABD-İsrail saldırılarının ardından komada kalan dört yaşındaki Anita'nın elini tuttu
Hedeflenen ne olursa olsun ve ne kadar kesin olursa olsun, yoğun nüfuslu bir şehre atılan bombalar sivil kayıplara neden olacaktır.
Ocak ayında Tahran'da ve ülke genelinde haftalarca süren protestolar bastırıldığında insanlara kendi güvenlik güçleri tarafından ateş açıldı.
Aktivistler ve insan hakları grupları, binlerce kişinin güvenlik güçleri tarafından vurularak öldürüldüğünü söylüyor.
Ne zaman hükümet destekçilerine ya da yetkililere bundan bahsetsem, yabancı ajanları huzursuzluğu körüklemekle suçladılar.
Şehirde hissettiğimiz gerginlik de o baskıya dayanıyor. Çekim yapmamıza izin verilen yerlerde özgürce faaliyet gösterebiliyorduk ama çok az kişi kamera karşısına çıkmaya hazırdı. Ancak kamera dışında insanlar daha açıktı.
Bir adam yetkililerin “aşırı” doğasını küçümseyerek konuştu ve bunun savaştan sonra değişeceğini umuyordu.
Bu da bizi buraya sormaya geldiğimiz ikinci soruya getiriyor. Hükümet ne olacak ve bundan sonra ne yapacak? Orada uzun süre kalmadık ve yalnızca tek bir şehirdeydik ama en azından şimdilik İran'ın liderliği kendinden emin bir şekilde kontrolü elinde tutuyor gibi görünüyor.
Savaş zamanında huzursuzluğu bastırmak elbette daha kolaydır.
Ancak hava kampanyası hükümete de yardımcı olabilir. Pek çok İranlı bunu devlete olduğu kadar kendilerine ve ülkelerine yönelik bir saldırı olarak görüyor. Ailenizin ve evinizin göklerden silineceğine dair ölümcül bir korku içinde yaşarken, bunu kişisel olarak algılamamak zordur.
Mesela İsrail'in İran'ın büyük Güney Pars gaz sahasına saldırısı, konuştuğumuz bir İranlı tarafından kınandı. Buna neden saldırıyorsun, diye sordu. Birçokları için gaz sahasına yapılan bir saldırı, siyasi eğilimleri ne olursa olsun İran'daki herkese yönelik bir saldırıdır.
Hükümetin de çok sayıda ateşli destekçisi var. Diğerleriyle birlikte defnedilen üst düzey hükümet isimlerinden Ali Laricani'nin cenazesi için sokaklara çıktılar. On binlerce kişi katıldı.
Biz onların arasında durdukça İsrail ve Amerika'nın hırslarının sınırları daha da göze çarpıyordu.
Eğer dini şehadet olan insanların liderlerine suikast yaparsanız, beklenecek şey budur.
İran'ın direnişin ve teslim olmamanın erdemlerini onurlandırma konusunda uzun bir geleneği var. İranlılar yabancıların ihanet hikayeleriyle yetiştiriliyor. Hükümetleri desteğini güçlendirmek için tüm bunlardan yararlanıyor.
İran yıllardır bu savaşı bekliyor gibi görünüyor. Liderliği çok kafalıdır ve kendisinin yerini almaya programlanmıştır. Düşmanlarının başının kesildiği yönündeki iddialarına rağmen, şu ana kadar şaşırtıcı bir şekilde saldırılara hızlı ve stratejiyle yanıt verebildiğini kanıtladı.
Artık kendilerini uzun bir savaşa hazırladıklarını hissederek ayrıldık. Sıradan insanlar için bu, aylar olmasa da haftalar, daha korkunç belirsizlik ve ölüm ve yaralanma riski anlamına geliyor. Liderleri için bu, meydan okumayı yansıtmak, düşmana dalmak ve onu geride bırakmak anlamına geliyor.
