Görüş | Oğlanlar ve Erkekler, Sahip Olmaya En Değerli Olan Şey Dışında Her Şeyi Alır
Utah, Cedar City'de tanıştığım 20 yaşındaki üniversite öğrencisi ve oyuncu, kendisinin kültürel bir klişe olduğuna dair kendi şakasından pek eğlenmiş gibi görünmüyordu. Büyükannesinin bodrum katında yaşıyordu ve derslere gitmek dışında evden neredeyse hiç çıkmıyordu. Boş zamanının büyük çoğunluğunu internette geçiriyordu; video oyunları oynayarak, porno izleyerek ve kullanıcıların masumca ineklerden son derece dehşet verici konulara kadar çeşitli konulara ayrılmış topluluklarda bir araya geldiği, erkek ağırlıklı iletişim platformu Discord'da takılıyordu. Kendi itirafına göre son derece yalnızdı.
Pandemi sırasında Discord topluluğunun moderatörlüğünü yaptı, ilk başta esas olarak teknik sorunları çözüyor ve trolleri ayıklıyordu. Ancak bir gece ergenlik çağındaki bir çocuk sesli sohbet üzerinden onu aradı ve ne kadar yalnız ve depresyonda olduğunu paylaşmaya başladı. Bir saat boyunca çocukla konuştu, onu ikna etmeye ve ona umut vermeye çalıştı. Bu çağrı daha fazla beğeniye yol açtı. Zamanla sunucuda resmi olmayan bir terapist olarak ün kazandı. Yaklaşık bir yıl sonra Discord'dan ayrıldığında, intihar etmeyi düşündüğünden bahseden kadın ve erkek farklı insanlarla yaklaşık 200 telefon görüşmesi yapmıştı.
Ama en umutsuzca yalnız ve izole görünenler oğlanlardı. Sitede “sağlıksız kadınlardan çok daha fazla sağlıksız erkek” bulduğunu söyledi. Şöyle ekledi: “Erkeklerde akıl sağlığı ve utanç konusunda çok önemli bir şey var çünkü zayıf olmamanız gerekiyor. Senin kırılmaman gerekiyor.” Erkeklerde bir akıl sağlığı krizi gözden kaçıyordu.
Son birkaç yılımı yeni kitabım için araştırma yapmak amacıyla erkeklerle konuşarak ve kendi üç oğlumu yetiştirerek geçirdim ve modern çocukluğun koşullarının yalnızlık için mükemmel bir fırtına anlamına geldiğine inanmaya başladım. Bu eski bir sorunla karşılaşan yeni bir sorundur. Erkek sosyalleşmesindeki tüm eski eksiklikler ve kör noktalar hâlâ dolaşımda; erkek çocuklara ilişki becerilerini ve duygusal zekayı öğretmedeki aynı kitlesel başarısızlık, onları yakınlıktan ve duygusallıktan uzaklaştıran aynı katı erkeklik normları ve sosyal yasaklar. Ancak ekran bağımlısı, kültür savaşının harap ettiği Amerika'ya yenilerini de ekledik.
2017'de #Metoo hareketi patladığında ergenliğe yeni giren mikro nesil artık üniversite (ve oy kullanma) yaşında. Tüm ergenliklerini yalnızca dijital çağda, gerçek dünyadaki sosyalleşmenin endişesinden kaçınmak için muhteşem sanal seçeneklerle değil, aynı zamanda toksik erkeklik etrafında daha geniş bir kültürel hesaplaşmanın gölgesinde de yaşadılar.
Geçtiğimiz yarım on yılı cinsiyet ve ayrıcalık fikirleriyle boğuşarak, eski stereotiplere ve güç yapılarına meydan okumaya çalışarak geçirdik. Bu konuşmalar, erkekliğin eski baskılarını ve normlarını ortadan kaldırmak ve erkek çocukların ve erkeklerin duygusal açıdan daha açık ve ilgili olmalarına yardımcı olmak için bir fırsat olmalıydı. Ancak bu ortam pek çok açıdan tam tersi bir etki yarattı; onları daha da içe kapattı.
Erkeklerin suiistimalleri yığınından bıkan birçok ilerici için, erkeklerin duygularıyla ilgilenmeyi reddetmek artık neredeyse bir prensip meselesi haline geldi. Ağlayan oğlunu “erkek olmaya” çağıran her sağcı sert adama karşılık, soldan ona endişelerini dile getirmenin bir kadının veya daha marjinalleştirilmiş birinin yayın süresini elinden almak anlamına geldiğini söyleyen bir ses var. Çoğu durumda, oğlanları ve erkekleri duygusal açıdan daha ifadeli olmaya teşvik eden aynı kişiler, aynı zamanda onların gerçekte nasıl hissettiklerini duymaya karşı ahlaki bir tavır da alıyorlar. Birçok erkek çocuk için duyguları her iki tarafça da göz ardı ediliyormuş gibi görünebilir. Bu siyasi izolasyon, mevcut erkeksi normlarla birleşerek endişe verici sayıda erkek çocuğunu kırgın, yarı politik bir inzivaya itiyor.
İstatistikler artık kendi klişeleri gibi gelmeye başlıyor. 30 yaşın altındaki erkeklerin dörtte birinden fazlası yakın arkadaşlarının olmadığını söylüyor. Genç erkekler artık kızlardan haftada iki saat daha az sosyalleşiyor ve aynı zamanda kadın yaşıtlarına göre haftada yaklaşık yedi saat daha fazla ekran başında vakit geçiriyor.
Bir erkek çocuk annesi olarak bu rakamlar tüylerimi diken diken ediyor. Ve kendi araştırmam korkularımı besledi. Her türden oğlanla konuştum. Sporcular ve seçkinler, popüler çocuklar ve sosyal açıdan garip, zengin ve fakir. Görünüşte pek az ortak yanı olan oğlanlar için de aynı tema defalarca gündeme geliyordu. Yalnızdılar.
Bazıları gerçekten izole edilmişti. Diğerlerinin bir sürü arkadaşı vardı. Ancak neredeyse hepsinde bu arkadaşlıklarda önemli bir şeyin eksik olduğu konusunda rahatsız edici bir his vardı. Erkek akranlarıyla mahrem veya açık bir hassasiyet hakkında konuşmayı neredeyse imkansız buldular. Bir genç, anaokulundan beri en iyi arkadaşlar olan bir grup erkek çocuktan oluşan sosyal çevresini “hiç destekleyici olmayan bir destek sistemi” olarak tanımladı. Bir diğeri, hayatında bir erkek arkadaşıyla duygusal olarak açık olan yalnızca bir konuşmayı hatırladığını ve ikiz kardeşinin bile onu yıllardır ağlarken görmediğini ortaya çıkardı. Ancak erkek oldukları için kimsenin dinlemeyeceği korkusundan dolayı bu acıyı dile getiremediklerini veya yardım alamadıklarını hissettiler.
20 yaşındaki bir kişinin ifade ettiği gibi, “Bir erkek herhangi bir endişesini dile getirirse, tüm sözde ayrıcalıklarıyla birlikte saptırılır.” Şöyle ekledi: “'Her neyse' derlerdi. Kadınlar senden daha fazla acı çekti, bu yüzden şikayet etmeye hakkın yok.'”
Neredeyse istisnasız, konuştuğum oğlanlar daha yakın, duygusal açıdan daha açık ilişkiler arzuluyorlardı ama hikayeyi değiştirecek ne becerilere ne de sosyal izne sahiplerdi.
Erkek çocukların arkadaşlarının duygularını nasıl dinleyeceklerini ve onlarla daha derin bir düzeyde nasıl etkileşim kuracaklarını bilmemeleri belki de şaşırtıcı değildir; sonuçta kimse onlarınkiyle gerçekten ilgilenmiyor. Cinsiyetçi bir toplumda erkek görüşlerinin çok büyük bir değere sahip olması nedeniyle erkeklerin ve oğlan çocuklarının zaten ilgimizden adil bir pay aldıklarına inanıyoruz. Ancak dünyanın – kendi ebeveynleri de dahil – onların duygularına ayıracak daha az zamanı var.
2014'te yapılan bir araştırma, ebeveynlerin 4 yaşındaki kızlarıyla konuşurken duygusal sözcükler kullanma olasılığının 4 yaşındaki oğullarıyla konuşanlara göre daha fazla olduğunu gösterdi. (Doğumdan itibaren annelerin, erkek çocukların ilk seslerine karşılık verme olasılıkları daha düşüktü.) Erkek çocuk babalarını kız babalarıyla karşılaştıran daha yakın tarihli bir araştırma, erkek çocuk babalarının erkek çocuklarıyla daha az dikkatli bir şekilde ilgilendiklerini, çocukları hakkında konuşmaya daha az zaman harcadıklarını ortaya çıkardı. oğlunun üzücü duyguları ve bunun yerine onlara sert davranma olasılıkları daha yüksekti. Hatta erkeklerle konuşurken, daha az duygu merkezli kelime ve daha fazla rekabet ve kazanma odaklı dil kullanarak, incelikli bir şekilde farklı kelimeler kullandılar.
Manosferde herhangi bir zaman geçirirseniz, erkeklerden ve oğlanlardan nefret etmeye başlamak kolaydır. Aşırı kadın düşmanlığı, neşeli nefret söylemi, şiddetli tehditler ve tehdit uğultuları, erkeklerin kaygılarına daha fazla sempati toplamayı zorlaştırıyor ve ataerkilliğin onlara zarar verdiği yolları unutmayı da kolaylaştırıyor.
Belki de kültür savaşlarının pençesinde, erkek çocuklarını önemsemenin sağcı bir dava, bir tür kötü niyetli politikanın köpek düdüğü olarak incelikli bir şekilde kodlanması şaşırtıcı değildir. Mantık böyleyken, erkekler zaten endişelerimizden paylarına düşenden çok daha fazlasını aldılar ve şimdi onların konuyu konuşmasının zamanı geldi. Ancak erkek çocuklar için ayrıcalık ve zarar karmaşık yollarla iç içe geçiyor; erkeklerin sosyalleşmesi, hoşgörü ve ihmalin garip bir şekilde yıkıcı bir karışımıdır. Ataerkillik altında, erkek çocuklar ve erkekler, sahip olmaya en değer şey olan insani bağ dışında her şeye sahip olurlar.
İlerici idealler adına erkek çocuklarını susturmak veya şeytanlaştırmak sadece bu sorunu pekiştiriyor, onları daha da izolasyona ve savunmacılığa itiyor. Daha sağlıklı, sosyal ve duygusal açıdan daha yetkin erkeklerden oluşan bir nesil yaratmanın reçetesi, kendi evlerimizde olduğu gibi daha geniş siyasi söylemde de aynıdır; erkek çocuklara cezalandırıcı bir yaklaşım yerine cömertçe yaklaşmak. Erkek çocukların duygularını kabul etmemiz, kızlarımızla aynı şekilde oğullarımızla konuşmamız, onları duymamız ve küçümsemek ya da küçümsemek yerine empati kurmamız ve onlarla tamamen duygusal varlıklar olarak etkileşime geçmemiz gerekiyor.
Konuşmaya fazlasıyla hazırlar. Sadece dinlediğimizden emin olmalıyız.
