Görüş | Gazze'deki Okullar Ölmek İçin Değil Öğrenmek İçindir

Gazze'de savaş çıkmadan önce beş yılımı orada ortaokul öğrencilerine İngilizce öğreterek geçirdim. Artık kendimi, öğrencilerin geçen yılı aileleriyle birlikte sınıfların zemininde oturarak ve uyuyarak, amansız bir saldırıdan sığınarak geçirdikleri okullara öğretmenlik yapmak için geri döndüğümü hayal edemiyorum.

Bu çocuklar matematik ya da dil öğrenmiyorlardı. Bombalanırken Gazze'deki mahallelerin isimlerini öğreniyorlardı. Spor yapmıyorlardı. Bir tank tarafından ezilmemek ya da ezilmemek umuduyla yüzlerce metre boyunca kovalarla su taşıyarak, bir sınıftan diğerine, bir okuldan diğerine, bir çadırdan diğerine, bir şehirden diğerine koşarak hayatta kalma pratiği yapıyorlardı. bombalanmış duvarların ve tavanların altında.

Gazze'nin dört bir yanında yüzlerce okul sığınaklara dönüştürüldü ve birçoğu Hamas savaşçılarının buraları komuta merkezi olarak kullandığını söyleyen İsrail güçleri tarafından saldırıya uğradı. Yerel sağlık otoritelerine göre bu saldırılar yüzlerce insanı öldürdü. İsrail'in Eylül ayında beşinci kez 12.000 yerinden edilmiş kişiye ev sahipliği yapan Nuseyrat mülteci kampındaki bir okula düzenlediği hava saldırısında 18 kişi öldü.

Nasıl bir öğretmen -ben ya da başkası- çocuklara ders vermek için geri dönebilir ve aynı yerlerin ölüm ve acı bölgeleri olmadığını iddia edebilir? Gazze'deki daha önceki askeri çatışmalar sırasında psikolojik destek alan kişiler çoğunlukla öğrencilerdi. Öğretmenlere destek sağlanması sorunu nadiren gündeme getirildi. Ancak neredeyse bir yıl süren savaşın ardından travma yaşayan öğretmenler, yakın aile bireylerini ve arkadaşlarını kaybetmiş, hatta yaralanmış öğretmenler travma yaşayan öğrencilerle nasıl başa çıkabilir?

Travma hiç bitmeyecekken nasıl tedavi edilebilir? Gazze'de travma sonrası stres diye bir şey yok çünkü travmanın olmadığı bir zaman asla olmuyor. Bu savaştan önce de zaten kronik travmatik stres bozukluğuyla dolu bir ortam vardı. Bu yıldan sonra travma gelecek nesilleri etkisi altına alacak. İsrail'in Gazze'ye yönelik savaşının başladığı 8 Ekim 2023'ten bu yana binlerce çocuk hayatını kaybetti. Bazıları ise vücut parçalarını kaybetti. Diğerleri ebeveynlerini kaybetti. Diğerleri herkesi kaybetti. Geçtiğimiz yıl Gazze'de çalışan doktorlar “yaralı çocuk, hayatta kalan aile yok” anlamına gelen WCNSF kısaltmasını kullanmaya başladı.

En son Kasım ayında Gazze'nin kuzeyindeki Cebeliye kampındaki bir sınıfa sığınmak için bir okul sınıfında bulundum. Eşim Maram ve 8 yaşındaki çocuklarımız Yazzan'la birlikte oradaydım; Yafa, 7; ve Mustafa, 4.

Maram'ın amcalarından ikisi, ebeveynleri ve kardeşleri, diğer dört aileyle aynı sınıfı paylaşıyordu. Oda beş bölüme ayrılmıştı; Maram'ın amcaları ve ebeveynleri biraz daha büyük bir bölümü paylaşıyordu. Biz onların bölümünde yemek yerdik. 27 metrekareden fazla değildi. Alanda ayrıca 66 galonluk su deposu, şilteler ve mutfak eşyaları bulunuyordu.

Okul sıraları, küçük odaların ve karatahtaların diğer sınıflarda aynı işlevi görmesini sağlamak için bölme görevi gördü. Eğer karatahta yoksa bunun nedeni muhtemelen bazı kısımlarının ateş yakmak için kullanılmasıydı. Pişirme gazı kamyonları kuzeye en son Ekim 2023'te girmişti.

Cebaliya'da, pazarın molozlu sokaklarında ve sokaklarında, genellikle kirli olan karton kutuları veya yemek pişirmek için ateş çubukları aradığımı hatırlıyorum. Kendimi çok başarılı hissederek okula bir şeylerle dönerdim; bir öğrenci ya da öğretmen olarak değil, ailemin hayatta kalması için yararlı şeyler toplayan bir koleksiyoncu olarak.

19 Kasım'da ailemle birlikte Amerika Birleşik Devletleri'ne doğru yola çıkmadan önce, Mısır'a gitmek üzere Refah sınır kapısına ulaşmayı umarak Gazze Şeridi'nin güney kısmına doğru bir yolculuğa çıktık. Selahaddin Yolu üzerinde bir kontrol noktasına geldiğimizde İsrail Ordusu tarafından gözaltına alındım ve üç gün boyunca onlarca Filistinliyle birlikte bir gözaltı merkezine kondum. Gözlerim bağlandı, kelepçelendim ve dizlerimin üzerinde durmaya zorlandım. Konuşmama veya ailem hakkında soru sormama izin verilmedi. Serbest bırakıldıktan sonra bu sefer karımı ve çocuklarımı bulmak için başka bir yolculuğa çıktım. Hala hayatta olup olmadıklarından emin değildim.

Güneye giden yolda – o zaman kuzeye giden herkes vurulurdu – onları buldum. Deir el-Balah'taki Mescid-i Aksa hastanesine yakın başka bir okula sığınıyorlardı. Ben de onlara katıldım ve eşimin iki amcasıyla birlikte okul kampüsünde kurulan bir çadırda kaldık. Yağmur suları bazen çadırımızı sular altında bırakıyor.

Mülteci olarak bir okuldan diğerine geçmek, ilkokuldan ortaokula geçmeye benzemiyor. Tehlikeli de olsa Gazze'de hâlâ kendi evinde yaşamak bir malikanede yaşamak gibi geliyor. Bir sınıfta yaşamak, bir otel odasında yaşamak gibidir. Bir okul kampüsünde çadırlarda yaşamak, otel lobisinde yaşamak gibi bir duygu.

Sonunda Kahire'ye ulaştık ve burada Aralık ayı başlarında Cebaliye'de barındığımız okulun İsrail tankları ve askerleri tarafından kuşatıldığını gösteren bir video izledim. O sıralarda bir keskin nişancı, Maram'ın sağır ve dilsiz amcalarından birini, karısı ve iki bebeğiyle birlikte sığındığı Beit Lahia'daki başka bir okulun kapısında öldürdü. O okul daha sonra yandı. Yazzan ve Yaffa'nın 7 Ekim 2023'ten önce üçüncü ve birinci sınıfa gittiği okuldu.

Gazze'de yaklaşık 625.000 çocuk savaş yüzünden bir okul yılını kaçırdı, yaşadıkları travmayı saymıyorum bile. Her ne kadar Birleşmiş Milletler Yardım ve Bayındırlık Ajansı son haftalarda yeni okul yılına barınaklarda başlamaya çalışsa da, okulların bombalanmaya devam ettiği ve İsrail'in tahliye emirlerinin insanları hareket halinde tutmaya devam ettiği göz önüne alındığında bu çaba neredeyse anlamsız.

Gazze'deki enkazı kaldırmak, hatta yeniden inşa etmek uzun yıllar alacak olsa da, onları hayal kırıklığına uğratan bir dünyada çocuklarda umut duygusunu yeniden inşa etmenin bütün bir ömrü alacağından korkuyorum. Her gün onların acılarını açıkça gösteren bitmek bilmeyen video, fotoğraf ve haber akışına rağmen hükümetler Gazzeli çocukları ve ailelerini kurtaramadı.

En büyük kız kardeşim Aya son zamanlarda bana telefonla şikayette bulunuyor. Syracuse Üniversitesi'nde misafir öğretim üyesi olarak randevu aldığım Syracuse, NY'deki geçici evimden Gazze'deki ailemle bağlantı kurmak hiçbir zaman kolay olmadı. Kısa görüşmeler sırasında, vızıldayan dronların ve uzaktan gelen bombalamaların sesi öksürüklere karışıyor.

“Ama bu bebeğiniz için kötü” diyorum ona. Dokuz aylık hamile. Aya tüm hamileliği boyunca zar zor taze yiyeceğe erişebildi. Çoğu Gazzeli gibi o da konserve yiyeceklere ve bazı nadir ve pahalı yiyeceklere güveniyor.

Bu arada eşim ve ben çocuklarımızı yeni Amerikan okullarındaki ilk günlerine hazırladık. Hepimiz iPad'imle kanepeye oturduk, sırt çantalarımız ve su şişelerimiz arasında aşağı yukarı gezindik ve birkaç dakika içinde sipariş verdik.

Eğer gelecek için bir umut olacaksa, Gazzeli çocukların daha iyi bir gerçekliğe, benim Amerikalı çocukların hoşuna gittiğini gördüğüm şeye daha yakın bir gerçekliğe ihtiyacı var. Sağlıklı gıdalara, temiz suya ve geceleri uyuyacak güvenli bir yere ihtiyaçları var. Ve öğrenebilecekleri sınıflara ihtiyaçları var.