Görüş | Donald Trump'ın Tembel Otoriterliği

Donald Trump geçen hafta Cumhuriyetçi Temsilciler Meclisi'ni ziyaret etmek için Capitol Hill'e gitti. Toplantıdaki raporların çoğuna göre, başıboş konuşuyordu.

Orada bulunan kişiler, kar amacı gütmeyen haber kuruluşu NOTUS'a, eski başkanın “toplantısını kapalı kapılar ardında, bilinç akışıyla ilgili bir söylenti sunmak için bir fırsat olarak gördüğünü”, “GOP'taki Temsilciler Meclisi'nde hesaplaşmaya çalıştığını, parlamentoyu çöpe attığını” söyledi. Milwaukee şehrinde ve Nancy Pelosi'nin 'çılgın' kızına ateş etti.” “Aile toplantısında sarhoş amcanla konuşmak gibiydi.”

Aynı hafta Trump, İş Yuvarlak Masasının üç aylık toplantısında bir grup üst düzey yöneticiyle bir araya geldi. CNBC'nin haberine göre katılımcılar hayal kırıklığına uğradı. Bir yönetici, “Trump neden bahsettiğini bilmiyor” dedi. Diğerleri ise Trump'ın “dikkat çekici derecede dolambaçlı olduğunu, doğru dürüst düşünemediğini ve haritanın her yerinde olduğunu” söyledi.

Yıl sonuna kadar Trump'ın ABD'nin gelecek başkanı olma ihtimali oldukça yüksek. Ancak seçime beş aydan az bir süre kala, ikinci döneme de ilk döneme olduğu kadar hazırlıklı değil. Hatta daha az hazırlıklı bile olabilir: Düşüncelerini organize etme konusunda daha az becerikli olabilir, tutarlı bir şekilde konuşamayabilir ve eksikliklerinin üstesinden gelmesine yardımcı olabilecek herhangi bir şeyi yapmaya veya öğrenmeye daha az istekli olabilir.

Trump'ı ilk seferde kötü bir başkan yapan her şey, onu ikinci dönemde daha da kötü bir başkan haline getireceğini vaat ediyor.

Burada “kötü” dediğimde, Trump'ın her ne kadar sakıncalı olsa da gündeminin içeriğini, ABD'nin CEO'luk görevini yürütebilme becerisini kastetmiyorum. Drama ve şöhrete bizimki kadar takıntılı bir siyasi kültürde, başkanlığın gerçek bir iş olduğu, dünyadaki en zor işlerden biri olduğu gerçeğini gözden kaçırmak kolaydır.

CBS News muhabiri ve sunucusu John Dickerson, “Dünyanın En Zor İşi: Amerika Başkanlığı” kitabında şöyle yazıyor: “Başkanlıkta yolunda gitmesi gereken her şeyin sadece kısmi bir listesi, insan çabasının sınırlarını zorlamaya başlıyor.”

Şöyle devam ediyor: “Bir başkanın, bilgi akışı, delegasyon ve bekçilik dengesini tam olarak ayarlayan bir genelkurmay başkanı da dahil olmak üzere doğru ekibi aceleyle seçmesi gerekiyor. Kabinenin özerkliğe sahip, ancak siyasi felaketler yaratacak kadar egosu olmayan liderlerle doldurulması gerekiyor. Bir başkanın önceliklendirme, iletişim ve siyasi incelikler konusunda mükemmel bir parmak ucu hissine sahip olması gerekir.”

Trump ilk döneminde kendisinden beklenen işleri yapabilecek donanıma sahip değildi.

Siyaset bilimci Jonathan Bernstein'ın Substack bültenindeki bir gönderisinde belirttiği gibi, Trump “başkanların başarılı olmak için yapması gereken en önemli şey olan bilgi toplamak” konusunda “tamamen başarısız oldu”. Trump okumadı. Brifinglerde dikkat etmedi. Politika umurunda değildi. Herkesin anlayabileceği kadarıyla anayasal sistemin temel kurallarını öğrenme zahmetine bile girmedi.”

İkinci dönemde işlerin daha iyi olmasını bekleyemeyiz. Matthew Yglesias, Trump'ın başkan olarak geçmişine ilişkin yakın tarihli bir analizde, “Herkes hata yapar ve ideal olarak onlardan ders alır” diyor. “Anlayabildiğim kadarıyla Trump'ın görev süresinden öğrendiği şey, etrafını kendisine karşı çıkmayacak korkak sadık kişilerle çevrelemeye daha fazla önem vermesi gerektiğidir.”

Burada bariz bir cevap var: Trump'ın hem beceriksiz hem de tehlikeli bir otoriter olması nasıl mümkün olabilir? Kendi yönetimini yönetmeye çabalarken Amerikan demokrasisini nasıl baltalayabilir?

Cevap şu ki, yalnızca bu öyle gibi çelişki gibi. Gerçekte eski başkanın bu iki tarafının uzlaştırılması kolaydır.

Trump'ın otoriter içgüdüleri, yani anayasal sistemin kurallarını kabul etmeyi ve hatta öğrenmeyi reddetmesi, başkanlık görevinde zorluk yaşamasının büyük bir nedeni. Yönetiminin kaosunun oluşmasına yardımcı oldular. Bu da, iradesini hem hükümete hem de genel olarak ülkeye doğrudan empoze etme arzusunun önünde duran kuralları ve kısıtlamaları aşındırmak ve ortadan kaldırmak istemesine yol açtı.

Dickerson'ın yazdığı gibi, “Trump başkanlığa isyan ediyor. Gelenekleri istediği hızlı sonuçlara ulaşmasını engelliyor. Kendisini sinirlendiren ya da yavaşlatan engelleri ya da rakipleri ya kenara çekiyor ya da düzleştiriyor.”

Trump hiçbir şekilde makamın anayasal sınırlarını aşmak amacıyla makamın gücünü kötüye kullanan ilk başkan, hatta ilk Cumhuriyetçi başkan değil. Benzer bir şeyi Richard Nixon ve Watergate'in yanı sıra Ronald Reagan ve Iran-contra'da da görebiliriz; Beyaz Saray, Nikaragua'daki isyancı gruplara dış yardıma ilişkin kongre yasağını atlattı.

Ancak Trump kendisi ile başkanlık makamı arasında hiçbir ayrım yapmıyor. Kendi arzularından başka bir şey bilse “L'État, c'est moi” diyebilecek türden bir adamdır. Mutlakiyetçi bir yüreği var.

Trump'ın başkanlığa boyun eğmesi için, kendi iradesini başkalarına dayatmanın tatminini kendisinden esirgemek gibi imkansız bir göreve girişmesi gerekecek. Ve bunun yerine başkanlığı kırmaya, sınırlarıyla tanımlanan anayasal makamı kişisel otoritesinin bir aracına dönüştürmeye çalıştı.

İkinci bir dönem, görevdeki ilk dört yılını tanımlayan kaosun, yolsuzluğun, düzensizliğin ve beceriksizliğin daha da artması anlamına gelecektir. Trump ve onun daha ideolojik güdümlü müttefikleri ve danışmanları, hayallerini, arzularını ve hayallerini tatmin etmek için pervasız bir çabayla anayasal sistemi yerle bir edecekler.

The Times yayıncılığa kararlıdır çeşitli harfler editöre. Bu konu veya makalelerimizden herhangi biri hakkında ne düşündüğünüzü duymak isteriz. İşte bazıları ipuçları. Ve işte e-postamız: [email protected].

New York Times'ın Görüş bölümünü takip edin Facebook, instagram, Tiktok, Naber, X Ve İş Parçacığı.