Geçen yıl izlemediğiniz en iyi film olan Seul’e Dönüş sonunda gösterime girdi

Kimi zaman mükemmel bir film, her ne sebeple olursa olsun, yıl sonu ödül telaşında gömülür. Fakat telaş başlamadan ilkin onun büyüsünü deneyimlemiş olanlarla konuşursanız, coşkulu bir yaka tutuşu, hafifçe sallama ve “bu filmi izlemelisiniz, kesinlikle izlemelisiniz” şeklinde bir izahat alacaksınız. Gerekirse yavaşça geri çekilin fakat övgünün köklü bir yerden geldiğini bilin, bu filmi izlerseniz sizin de seveceğinize dair bir inanç.

Bu yüzden şimdi karşınızda duruyorum, görmeniz için ısrar ediyorum Seul’e dön.

teknik olarak Seul’e dön – Kamboçyalı-Fransız yönetmen Davy Chou’nun ikinci kurgu uzun metrajlı filmi – 2022’de gösterime girdi ve 2022’nin en iyi filmleri listemde 4. sırada yer aldı. O Aslen 2022’de bir “eleme koşusu” yapmış olduğu anlamına gelir: New York ve Los Angeles’ta minimum yedi gün oynayarak Oscar ve öteki birçok oylama organının kurallarına nazaran ödül almaya uygun hale getirir. Fakat bu yalnız bir sinyaldi. İlk kez geçen Mayıs ayında Cannes’da izlediğim filmi artık muntazam bir halde gösterime girdiğine nazaran tekrardan izleyebildim. Ne bekleyeceğime dair fazlaca azca fikirle girdim ve dolu bir kalple ayrıldım.

Sony Resimleri Klasikleri

Seul’e dön Freddie’nin (performansı o denli iyi ki ilk bulunduğunu anladığınızda şaşıracağınız Park Ji-min), bebekken Kore’den evlat edinilmiş 25 yaşlarında bir Fransız hanım üstüne odaklanıyor. Fransız kırsalında büyüdü ve şimdi Paris’te yaşıyor. Fakat onunla tanıştığımızda Seul’de ve derhal bir parça kaos ajanı olarak kayıt oluyor. Kuralları çiğniyor. Bir restoranda bir grup yabancıyı büyük bir parti kurmaya ikna eder ve gece geç saatlere kadar içerler. Ve görünüşe nazaran kendi iradesi haricinde, kendisinin ve 1980’lerde ve 1990’larda Kore’den evlat edinilen yüzbinlerce öteki çocuğun kayıtlarını tutan evlat edinme kurumu Hammond’a gider.

Bu seçim onu ​​kaderi olan bir yola sokar ve oradan bu hikayenin nereye gittiğini bildiğinizi düşünürsünüz. Bu, Freddie’nin biyolojik anne babaları tarafınca terk edilmiş olmanın derin kökleri olan duygularını incelikle ele alan bir evlatlık hikayesi. Görünüşe nazaran, bir yabancı olma duygusunu derinden gömmüş ve film onları ustaca bir kaynamaya, sonrasında da sıcak bir kaynamaya getiriyor. Freddie, Fransız olduğu mevzusunda ısrar ediyor, sadece ailesinin kökleri ile bağlantı kurduğunda – ki bu onu hem büyülüyor hem de itiyor – nereye uyduğundan güvenli değil. Bu iç kargaşanın neticeleri seneler içinde ortaya çıkıyor.

iyi olan da bu Seul’e dön: biçim değiştirmeye devam ediyor. Freddie’nin yaşamını bilinçaltında bile olmadığı benlikleri, yaşamadığı hayatları düşünerek geçirdiğinin farkındayız. Sadece burada Chou, Freddie’nin gelecekte sürdürebileceği hayatlara ilişkin sorgulamasını genişletiyor. Her atlama bizlere Freddie’nin geçmiş sürümlerle diyalog halinde olan ve bununla beraber geleceğe giden bir yol bulmaya çalışan yeni bir sürümünü verir.

Böylece, Seul’e dön 2023’ün en iyi filmlerinden kabul edilen Sundance’in yeni çıkışıyla büyük oranda DNA paylaşıyor Geçmiş Yaşamlar. O filmimizde ana karakter de Kore’de çocukken geride bıraktığı hayatla ve olabileceği kişiyle boğuşmak zorunda. Bu yankı uyandıran, varoluşsal bir sual ve hızla küreselleşen bir dünyada, kökleri birkaç değişik kültürde olan yönetmenlerin – Fransa ve Kamboçya’da Chou, Geçmiş YaşamlarKanada ve Kore’deki yönetmeni Celine Song, daha geniş yankı uyandıran bir deneyimin üstesinden gelmek için en iyi donanıma haiz kişiler. Deneyimlerinin özgüllüğü ve karakterlerinin deneyimleri onları izleyici için daha kuvvetli kılıyor; onların dünyalar içinde olma duygularını anlıyoruz ve bunu, bu duygunun kendi versiyonumuzla eşleştirebiliriz.

İçinde Seul’e dön, tamamı, Seul’ün varlıklı, hafifçe grenli bir fonunda işleniyor, çoğu zaman geceleri mürekkep benzer biçimde siyahlıkta ve parlak ışıklarda görülüyor. Chou, Park’a yüzünde ve vücudunda bir kaleydoskopun oynadığı birkaç uzun dans sahnesi vererek Freddie’nin her insanın – ve bizim – hakikaten erişmesine izin verdiğinden fazlaca daha fazlası bulunduğunu bizlere bildirir. Bu görkemli bir film ve Chou’nun kamerası, Freddie’nin duygularını çerçeveleyecek ve güçlendirecek şekilde hareket ediyor. Bu, kimi zaman neredeyse soyut amaçları olan bir ruh hali parçası ve onun içinde yitmek bir zevk.

Freddie’nin kaotik yönü tekrardan su yüzüne çıkıyor, bu da filmin sonunda onu neyin beklediğini tam olarak bilmediğimiz anlamına geliyor. fazlaca şükür Joan Didion, “Bir Defter Tutmak Üstüne” adlı ilk makalesinde, “Eskiden olduğum birkaç kişiyle esasen bağlantımı kaybettim” diye yazmıştı, bu duygu direkt Freddie’nin hayatından alınmış benzer biçimde görünüyor. Özgür ruhlu ve periyodik olarak işkence gören Freddie, pek günlük tutan biri benzer biçimde görünmüyor, bu doğru – fakat bir film benzer biçimde Seul’e dön nede olsa yaşamını kaydediyor ve bir bellek aleti benzer biçimde çalışıyor, eskiden olduğumuz ve olabileceğimiz benliklerimizin anılarını tetikliyor.

Seul’e dön 17 Şubat’ta sınırı olan sinemalarda açılıyor.