'Bu bir korku hikayesinin kokusu': İtfaiyeci İspanyol sel kurbanlarını kurtarmak için 36 saat nasıl çalıştı | Dünya Haberleri
Kuşatma altındaki Algemesi kasabasından geçiyoruz ve direksiyonda Sam Borras Garcia var, yıkım ve çaresizlik dolu bir coğrafyada bize rehberlik ediyor.
Büyük, kaslı, parlak sarı ve kırmızı arabamızı kaçıramazsınız. Sam bir itfaiyeci, bu kasabanın oğlu. Algemesi'nin çektiği acıları dünyanın görmesini istiyor.
Polis barikatını el sallayıp geçiyoruz ve kasabaya doğru ilerliyoruz. Buradaki diğer araçlar ya acil servis araçları ya da parçalanmış arabalar. İçeri girdiğimizde “İnanılmaz” diye mırıldandı. “Burası benim şehrim, ailem, arkadaşlarım.”
Yollarda ilerlerken, araba her iki tarafta büyüyen çöp yığınlarının arasına zar zor sığabiliyor. Kanalizasyon kapaklarının yıkandığı yollarda büyük, açık deliklerden kaçınmamız gerekiyor. Periyodik olarak yerel halkı rahatlatmak, arkadaşlarını selamlamak ve tavsiyelerde bulunmak için duruyor.
Sel gecesi görevdeydi ve bu onun hafızasında bir yara izi gibidir. Hatırladıkça dışarı çıkıyor.
“Yağmurun yağdığı gün çok çılgıncaydı” dedi bana. “İnsanlar telefonumu arayıp ağlayarak 'Öleceğim, öleceğim, yardım edin, bize yardım edin' diyorlardı. Çok travmatikti. Bütün gece travmatikti.”
Algemesi perişan halde kaldı
Sel geldikten sonra aralıksız 36 saat boyunca yemek yemeden ve ara vermeden çalıştığını anlattı: “Çok yoruldum. O kadar çok saat çalışıyorum ki. Çok zor.”
Ama üniformasını çıkarsa bile yoluna devam ediyor. Bu yıkık kasaba Algemesi onun evi ve buranın toparlanmasına yardım etmeye kendini adamış hissediyor.
“Bu insanlara yardım etmem gerekiyor. Evet bu benim işim ama resmi işimi bıraktığımda burada kalıyorum ve soruyorum; neye ihtiyacın var? Yardıma ihtiyacın var mı, suya ihtiyacın var mı, temizlik için insanlara ihtiyacın var mı? Evimi temizleyip aileme yardım ederken diğer insanlara da yardım etmeye çalışıyorum.”
Sam Borras Garcia art arda yaklaşık 36 saat çalıştı
Sokaklarda bir dostluk ve ortak amaç duygusu hakim. Görmek ve hissetmek mutluluk verici. Çamuru temizlemek ve en savunmasız kurbanları desteklemek için hafta sonlarından vazgeçip bu kasabaya ve daha pek çok yere inen binlerce gönüllüye övgü dolu.
Ancak bir yer altı otoparkının girişinde durduğumuzda, tek kelimeyle korkunç olduğunu görüyoruz; koku berbat, atmosfer karanlık ve uğursuz. Herkes bu sel mağdurlarının çoğunun bunun gibi otoparklarda öldüğünü biliyor.
Sam, “Su geldiğinde arabayla çıkmak imkansız” diyor. “Su çok güçlü. Onunla mücadele etmeye çalıştığınızda bu imkansızdır.”
Karanlığa bakıyoruz.
“Arabalarında ölen bazı insanları bulmamız mümkün. Arabalarını kurtarmaya çalışırken ölen insanlar.”
Devamını oku:
Barcelona'ya 'çok tehlikeli' kırmızı alarm
Valensiya'da sel: İngiliz çift ölü bulundu
Bunun bir korku hikayesine benzeyen bir vizyon olduğunu düşünüyorum. Sam başını sallıyor.
“Bu bir korku hikayesine benzemiyor” diyor özlemle. “Bu bir korku hikayesi. Ve bu koku; motorlar, yağlar, petrol, enkaz. Bu bir korku hikayesinin kokusu.”
Bunun tekrar olabileceğinden, aynı hava koşullarının aynı nehri etkilemeyeceğine söylenecek bir şeyin bulunmadığından endişe ediyor. Peki, İspanya'nın alması gereken derslerin neler olduğunu merak ediyorum.
İlk olarak, alarmı daha hızlı çalıştırmanın, yaklaşan tehlikeyi insanlara bildirmenin ve onlara kaçmaları için daha fazla zaman vermenin bir yolu olması gerektiğini düşünüyor. Daha net talimatlar sağlamak için.
Sky News'i takip ederek İngiltere'den ve dünyadan en son haberleri takip edin
Buraya dokunun
Ama ikinci olarak, belki de burada hepimiz için bir ders vardır; hayatı, sahip olduklarımızın üstünde tutma ihtiyacıdır. Sel gecesi, arabalarından inmeyi reddeden insanlarla telefonda konuştuğunu söylüyor.
“İnsanların bunları öğrenmesi gerekiyor – bu durumda arabanızı unutun, evinizi unutun, eşyalarınızı unutun – bu durumda kendi hayatınızı, ailelerinizi, ebeveynlerinizi ve yürüyemeyen eski komşunuzu kurtarmak zorundasınız. Bu, arabanızdan daha önemli.”
