'Daha önce hiç tank görmemiştim' – savaş yaşayan Ukraynalı çocukların hikayeleri | Dünya Haberleri

“Daha önce hiç tank görmemiştim.”

Ukrayna tam kapsamlı Rus işgalinin dördüncü yıldönümünü kutlarken Sky News, Ukrayna ile ortaklık kurdu. Çocukların SesleriUkraynalı bir yardım kuruluşu, savaşta yaşayan gençlerin hikayelerini anlatıyor.

Çalınan bir çocukluktan, kayıplar ve fedakarlıkların geride bıraktığı acılardan bahsediyorlar.

Kateryna

14 yaşındayım ve Ukrayna'nın kuzeyinde, Belarus sınırına yakın bir şehir olan Chernihiv'de yaşıyorum. Şubat 2022'de 10 yaşındaydım ve savaşın gerçekte ne anlama geldiğini hayal edemiyordum, ancak 22 Şubat'ta acil durum çantam toplanmıştı.

Birkaç gün içinde Ukrayna tankları caddemizde ilerlemeye başladı. Onları daha önce hiç görmemiştim. İlk üç gece bodrumda uyuduk. Gündüzleri patlamaları sayıyorduk, geceleri ise uyumaya çalışıyorduk.

Doğum günüm olan 4 Mart'ta şehri terk etmek zorunda kaldık çünkü Çernihiv Rus bombardıman uçaklarının sürekli saldırısı altındaydı. Üç gün boyunca seyahat ettik, ilk geceyi Brovary'de, kaçan ailelerin geride bıraktığı kedi ve köpekleri yanına alan nazik insanlarla geçirdik.

Ertesi gece Khmelnytskyi yakınlarındaydı; burada bir kontrol noktasında Rus helikopterlerinin tepemizde uçabileceği gerekçesiyle yalnızca karanlık yerlerde durmamız söylendi. Üçüncü gece ülkenin diğer ucundaki bir anaokulu binasında uyuduk. Ailem ve ben eve dönene kadar 40 gün orada kaldık. Hayatımın en zor dönemiydi.

Bugün hayatımdaki en önemli şey yaratıcılık, özellikle de şiir yazmak. Her zaman yardım isteyebileceğim edebiyat öğretmenim sayesinde edebiyata aşık oldum. Yazmak benim için bir tür terapi haline geldi.

Çok fazla yakın arkadaşım yok ama güçlü kalmama yardımcı olan, beni endişelendiren her şeyi konuşabileceğim insanlar olduğunu biliyorum. Bunun önemli olduğuna inanıyorum.

Hanna

17 yaşındayım ve Zaporizhialıyım.

Eylül 2022'de binama bir füze çarptı. Benim için derinden travmatikti. Herkes hayatta kaldı ama bununla yüzleşmek son derece zordu. Deneyim beni harekete geçmeye itti çünkü tehdidin amaç duygumu yok etmemesi gerekiyordu.

Bu dört yıl boyunca gönüllülüğü, sivil katılımı, çeşitli projeleri ve şehrimizin kültürel yaşamını keşfettim. En önemlisi, bana her gün ilham veren inanılmaz sayıda harika insanla tanıştım.

Belki o korkunç şok ve kendi ölümlülüğümün keskin farkındalığı olmasaydı, hayatım tamamen farklı bir yöne gidebilirdi. Rusya'nın topyekun işgalinin hiç yaşanmamasını, hayatıma hiç dokunmamasını ister miydim? Elbette. Ama yüzleştiğimiz gerçeklikle yaşamayı ve bunun önüme çıkmasına izin vermemeyi öğreniyorum.

Tüm zorluklara rağmen kutlama devam etmeli.

Örneğin Sevgililer Günüm parlak ve olaylıydı. Sabah otobüse bindim ve bir mesaj okudum: Arkadaşım etkinliğe gelmeyecekti çünkü ailesi güvenlik nedeniyle gitmesine izin vermiyordu. Arka planda dronlar vızıldıyordu ama ben pek tepki vermedim. Ben buna alışkınım.

Aynı zamanda bomba sığınağı olarak da hizmet veren modern bir mekanda kendimi eğitici bir eğitime verdim. Etrafım fikir dolu, sistemi değiştirmeye, kendi girişimlerini başlatıp şehri ileriye taşımaya hevesli gençlerle doluydu.

Zaman akıp gitti ve çok geçmeden acele etmek zorunda kaldım. Bir resim sergisinin organizatörlerinden biriydim ve o gün açılış günüydü. Arkadaşım Yasia'ya yetiştim ve aceleyle galeriye doğru ilerledik. Acelemizde bile Zaporojye'nin sokaklarındaki zıtlıkları fark ettik: grevle yıkılan bir klinik, neredeyse harabeye dönüşmüş binalar, şehitler için anıtlar… Ve hemen yanlarında açık bir kafe vardı. Korkunç bir saldırının ardından sahiplerinin yeniden inşası için yalnızca bir haftaya ihtiyacı vardı.

Devamını oku:
Wall Street'i ön cepheyle değiştiren Ukraynalıyla tanışın
30.000 Rus'un alamadığı 'kahraman şehir'

Veronika

16 yaşındayım. Ailem kaçmayı başarana kadar, büyük çaplı işgalin ardından memleketim Melitopol'de iki yıl boyunca Rus işgali altında yaşadım.

İşgal altındaki ilk ay özellikle zordu. Yiyecek kıttı ve az olan şey de son derece pahalı hale geldi. Ekmek gibi temel ihtiyaçları bile satın almak imkansızdı. Ailem ve ben bir Rus okuluna gitmemeye karar verdik. Öğretmen olan annem de işgal makamları için çalışmayı reddetti. Bu nedenle saklanmak zorunda kaldık. İnternetten bir Ukrayna okulunda gizlice okumaya devam ettim.

Savaşın ilk gününde Ukrayna adına savaşmaya giden kardeşimin evindeki tüm izleri de saklamak zorunda kaldık.

İşgalden kalan çok fazla anım yok ama Rus askerlerini, onların askeri araçlarını ve uçaklarını, pek çok uçağı gözümde canlandırabiliyorum. Büyükannem ve büyükbabamın kulübesi bir havaalanının yakınındadır ve çocukluğum boyunca uçakların gelişini izlemeyi severdim. İşgal sırasında inen helikopterlerin hepsinin yanlarında “Z” harfi vardı.

Melitopol'den ayrılma şansı, insanları gruplar halinde toplayıp Rusya'nın dört bir yanına götüren taşıyıcılar sayesinde geldi. Ayrılmadan önce telefonlarımızdan neredeyse her şeyi sildik; Ukraynaca mesajlar, kardeşimden bahseden her şey.

Grubumuzun yarısı Mariupol'dan geldiğinden araç onları almak için durdu. Yıl 2023'tü. Hayatımda yıkılan Azovstal fabrikasından ve Rusların yeniden inşa ettiği Mariupol Drama Tiyatrosu'ndan daha kötü bir şey görmemiştim. Bu, bombalayıp pek çok insanı öldürdükleri tiyatronun aynısıydı.

Sınırda telefonlarımız alındı. Annem sorgulanmak üzere içeri alındı ​​ve ben bir çocuk olarak gümrük koridorunun ortasında tek başıma bekletildim. Sonunda Letonya sınırında anadilimi Ukraynaca duyduğumu ve sakinleştiğimi hatırlıyorum.

Zaporizhia'ya taşındık. Kardeşim izindeyken burada kalıyor. Savaştan önce memleketimden buraya yolculuk iki saat sürüyordu. Artık dört gün sürüyor ve üç Avrupa ülkesini geçmeyi gerektiriyor.

Paylaşmak

Olena'nın yürek parçalayıcı kurtarma görevi ve bu görevin onu neredeyse nasıl öldürdüğü

Savaşa alışmamızdan nefret ediyorum. 10 saat sürebilen patlamalara ve hava saldırısı uyarılarına ne kadar da alıştım. Gelecek için planlar yapmaya çalıştığımız yeni bir gerçeklik, yaşamın arka planı haline geldi. Ama aynı zamanda alışamadığım bir şeyin olduğunu da fark ettim: kayıp.

Bugün evime dönüyordum ki şehit askerleri taşıyan başka bir konvoyu daha gördüm. Oradan geçen insanlar durup başlarını eğdiler. O an sadece acıyı değil minnettarlığı da hissettim. Hala önemsediğimiz için minnettarız. Sadece geçip gitmediğimizi. Savaşa uyum sağlarken bile insanlığın acılarına kayıtsız kalmıyoruz.

Liza

18 yaşındayım ve son iki yıldır Kiev'de yaşıyorum.

Hayatımı burada kurmaya çalışıyorum ama asıl evim, Ukrayna'nın güneyinde, Herson bölgesinde, şu anda Rusların işgal ettiği küçük bir kasaba olan Oleshky. Hayatta kalmak için ayrıldık. Komşularımız bir top mermisi tarafından öldürüldü ve o zamanlar, Ocak 2024'te, kasabada yardım edecek kimse kalmamıştı; ne itfaiyeciler ne de doktorlar.

Dört gün boyunca 20 Rus kontrol noktasından geçtik. Novoazovsk kasabasındaki bir kontrol noktasında annem ve ben “filtrasyon” için otobüsten indirildik. Ruslar dört saat boyunca bizi sorguya çekti.

Kiev'de hayatımıza sıfırdan başladık. Hiçbir şeyimiz olmadan geldik; kız kardeşim, annem ve ben arasında sadece üç çanta vardı. Ama Kiev'de memleketimden insanlarla tanıştım ve yeni arkadaşlar edindim. Eğitimime devam edebildim.

Ama hala bu büyük şehre tam olarak alışamadım. Uyandığımda ilk yaptığım şey, gece boyunca neler olup bittiğini kontrol etmek için haberleri açmak olur. Daha sonra yüzümü yıkıyorum. Şanslıysam sıcak su ve elektrik var. Kahvaltımı yapıyorum ve derslerime giriyorum. Psikoloji okuyorum. Eğitimimi kendim ödüyorum. Derslerden sonra kasiyer olarak çalışıyorum çünkü hiçbir şeyin kolay olmayacağını zaten biliyorum.

Kiev'deki ilk yılımda bir rahatlama hissettim. Burada dışarıda yürümekten korkmuyorum. Kız olduğunuz için Rusların sizi hedef almasından korkmadan makyaj yapabilir ve istediğiniz gibi giyinebilirsiniz. Eve döndüğümüzde mağazaya gittiğimizde onlara çekici görünmemek için eski kıyafetler ve şapkalar giyerdik. Burada, Oleshky'de yabancıların evimize yaklaştığını duyduğumuzda yaptığımız gibi dolaba saklanmaya gerek yok. Her an bir Rus okuluna gitmek zorunda kalabileceğimizi bilerek, riski kendimize ait olmak üzere bir Ukrayna okulunda çevrimiçi eğitime devam ettik.

Kiev'de hâlâ Rusların saldırıları sırasında bomba sığınaklarında saklanmak zorunda kalıyorum. Patlamalara alıştım, bu yüzden onları duymamak ve biraz dinlenmek için hava saldırısı sirenleri çalmadan önce uykuya dalmaya çalışıyorum. Alışmak daha zor olan ise grevlerin ardından gelenlerdir. Elektrik ve ısınma kesildiğinde deja vu hissi yaşanıyor. İşgal altındaki yaşamımızın son aylarında, 2024 yılının soğuk kışında da elimizde elektrik, gaz ve su yoktu.

Orada ne kadar zor olursa olsun evden ayrılmak dayanılmaz derecede acı vericiydi. Ağladım ve savaşın bitmesini istediğimi tekrarlayıp durdum. Bu hala en büyük dileğim. Sadece eve gitmek istiyorum.