Sevdiklerinin yanına dönmek için Refah Geçidi'ni kullanan ilk Gazzelilerde duygu dalgası | Dünya Haberleri
Önce Birleşmiş Milletler'in arabaları geldi, ardından mavi boyalı iki vagon. Ve sonra bir duygu dalgası geldi; kalbin, kafanın her zaman karşılayamayacağı bir güce sahip olduğunun kanıtı.
İnsanların paramparça olmuş yıkıntılara geri dönmeye çaresiz kalmalarının mantığı nasıl açıklanır? Gazze?
Yaşamın güvenliğini ve kutsallığını geride bırakmak Mısır, akan su aradığınız, işleyen hastanelerin hayalini kurduğunuz ve hava saldırılarının, çöken binaların ve patlamamış bombaların etkilerinden korktuğunuz bir yere aceleyle geri dönmek.
Bunun tek açıklaması ailemizden, arkadaşlarımızdan, evimiz saydığımız yerden ayrıldığımızda hepimizi etkileyebilecek derin bir özlem duygusudur. Gazze'de de öyle.
Bu faytonlardan çıkanlar, Gazze'ye dönme hayallerinin peşinden gitmek için Refah Geçidi'ni ilk geçenler arasındaydı.
Savaş sırasında 40.000'den fazla insanın Şerit'ten kaçtığı tahmin ediliyor. Bunlar ilk geri dönenlerdi.
Yabancı gazetecilerin Gazze'ye girişi yasak ama Gazzeli meslektaşlarımız savaş başladığından beri bizim adımıza haber yapıyorlar. Filmi çekerken, bir dizi duygusal buluşma ve sevinç fışkırması gördüler.
48 yaşındaki Kariza Bahloul da eve gelenlerden biriydi.
Han Yunus'taki meslektaşlarımıza geri dönmenin “tarifsiz bir duygu” olduğunu belirterek, “Eşime, çocuklarıma, aileme, sevdiklerime ve aynı zamanda vatanıma döndüğüm için çok mutluyum. Ve en önemlisi vatan duygusu.”
Birkaç adım ötede Amati Othman Omran da eve dönüş duygusunun tadını çıkarıyordu.
Kocası Adel'in kalp ameliyatı olabilmesi için Mısır'a gitmek üzere Gazze'den ayrılmıştı. Ama Gazze'ye olan sevgisi hiç azalmadı.
“Geri dönüş yolu kapandığında ve geri dönemediğimde, iki yılımı tek bir gün bile huzur olmadan, oğullarımı, erkek kardeşimi, kız kardeşlerimi düşünerek geçirdim. Ailemi” dedi.
“Allah'a şükürler olsun ki Gazze'ye geri döndüm. Kokusunu, havasını uzaktan duydum.”
Devamını oku:
Refah kapısının yeniden açılması kaçınılmaz olarak kolay olmadı
İsrail geçişi açmaya hazırlanırken İslam ülkeleri ölümleri kınadı
Huda Ebu Abed, ilk ateşkes sırasında oğlunun ölümü nedeniyle travma geçirerek ayrılmıştı. Sonra hâlâ evler ve zeytin ağaçları olduğunu söyledi.
“Her şey şimdi olduğu gibi yok edilmedi” dedi.
Gazze yetkilileri, İsrail'in yeni saldırılarında en az 20 kişinin öldüğünü söylüyor
Peki, kaderinde molozlarla çevrili bir çadırda yaşayacağı bir ülkeye geri dönmek konusunda ne hissettiği soruldu.
“Villada yaşamaktan daha iyi” yanıtı geldi. “Bir ağacın altında oturursam evden uzakta olmaktan daha iyi. Çadıra döndüğüm için mutluyum çünkü o çadır ailemi barındıracak.”
Hem iyimserliğin hem de sadakatin sarhoş edici bir türü. Ama aynı zamanda hayatın gerçekliğiyle de çok uyumsuz geliyor.
Çarşamba günü Şifa Hastanesi'nde bir adam, İsrail saldırısında öldürülen küçük kızı Mira'yı taşıdı. Resim: AP
Gündelik yaşam hâlâ öngörülemez ve kırılgan olmakla kalmıyor, aynı zamanda ani şiddet tehlikesi de her şeyin üzerinde sürüyor.
Bu insanların mutlu bir şekilde ailelerine kavuşmalarından sadece birkaç saat sonra, İsrail'in tank ve hava saldırıları sonucu 20'den fazla Gazzeli öldürüldü. Bunların arasında yardıma gelen bir sağlık görevlisi de vardı.
İsrail ordusu daha sonra bir açıklama yaparak 7 Ekim katliamının liderlerinden birini hedef aldığını belirterek, “ilgisiz sivillere” verilen zarardan dolayı üzüntü duyduğunu bildirdi. İsrail Savunma Kuvvetleri'nin (IDF) normalde özür dilemesi yakındı.
İki yıl süren İsrail saldırılarının ardından Gazze'nin büyük bölümü harabeye döndü. Resim: Reuters
Kısa bir süre sonra, “Hamas teröristlerini” “Gazze'de sistematik olarak ambulansları kullanarak teröristleri ve silahları taşımakla” suçlayan ayrı bir IDF açıklaması geldi.
Bunun etkisi, kasıtlı olsun ya da olmasın, kendi pişmanlık sözlerini sulandırmak oldu. Bazılarının çaresizce kaçtığı, bazılarının ise geri dönmek için can attığı Gazze'de hiçbir şey kesin değil.
