Koruyucu bakımın gidişatını değiştirmek için rahatsız edici bir gerçekle yüzleşmek gerekiyor | İngiltere Haberleri

Hükümet, koruyucu aileleri düzeltmek istediğini söylüyor. Tekrar.

Bu haftanın rehin – 88 milyon £, ulusal bir işe alım kampanyası ve sistemi “modernleştirme” vaadi – kulağa tanıdık geliyor çünkü öyle.

On yıldan fazla bir süredir birbirini izleyen hükümetler koruyucu bakıcıları cezbetmeye yönelik planlarını açıklarken, bir yandan da şu zor sorudan sessizce kaçınıyorlar: Neden bu kadar çok kişi ülkeyi terk ediyor?

Rakamlar hikayeyi anlatıyor. İngiltere son on yılda binlerce koruyucu bakıcıyı kaybetti ve daha fazla hane, katılmaktan ziyade işi bıraktı.

Konseyler öyle olduğunu söylüyor deneyimli bakıcıları tutmakta zorlanıyoruzözellikle karmaşık ihtiyaçları olan gençlerle ilgilenenler.

İşe alım kampanyaları sızıntı yapan kovayı tıkamaz.

Bakanlar bu kez farklı olduğu konusunda ısrar ediyor. Çocuk bakanı Josh MacAlister, eski kuralların yeniden düzenlenmesi, koruyucu ailelerin daha genç ve daha çeşitli ailelere açılması ve bölgesel merkezlerin güçlendirilmesi hakkında konuşuyor. Hepsi mantıklı.

Ancak bunların hiçbiri koruyucu bakıcıların sürekli sorduğu soruyu yanıtlamıyor: Bunu yapmaya nasıl gücümüz yetecek? Çünkü bakım yardımları çocuk içindir; yiyecek, giyecek, ulaşım, ücret değil.

Bakıcıların çalışmaları karşılığında aldıkları “ücret” çok değişkenlik gösteriyor ve çoğu durumda, fiilen 7/24 çalışan bir iş için asgari ücretin çok altında kalıyor.

Bakıcılar günün her saati nöbette olduklarını, şiddet, travma, okuldan uzaklaştırılma ve polis çağrılarıyla uğraştıklarını, tüm bunları yaparken de istikrarsız gelir ve az iş güvencesiyle hokkabazlık yaptıklarını anlatıyorlar.

Odada bir de fil var: özel ajanslar. Yerel yetkililer rekabet edemeyeceklerini söylüyor, bakıcıları çoğunlukla daha fazla para ödeyen kuruluşlara kaptırıyorlar; bu da kamu bütçesine çok daha fazla zarar veriyor.

Hükümetin planı aslında bu dengesizliğin üstesinden gelmiyor.

Sky News araştırması bu krizin gerçekte ne anlama geldiğini gösterdi. Nonita GrabovskyteBakımdan ayrılan bir kişi, defalarca koruyucu aile için yalvardı, ancak hiçbiri bulunamadı.

Bunun yerine, profesyonellere kendi canına kıymak istediğini söylemesine rağmen, yüksek hızlı demiryolu hattının yanındaki düzensiz bir konaklama yerine yerleştirildi.

Nonita 18 yaşına girdikten iki hafta sonra bir trenin çarpması sonucu öldürüldü. Hayır kurumları, güvenli ve istikrarlı bir koruyucu ailenin hayatının gidişatını değiştirebileceğini söylüyor.

Sky News'den daha fazlasını okuyun:
Sokak: Mandelson 'ülkesine ihanet etti'
Andrew Windsor malikanesinden taşınıyor

Ancak bu, bakanların gidişatı değiştirmeye söz verdikleri ilk sefer değil.

Daha önceki Muhafazakar hükümetler döneminde de benzer taahhütler verilmişti ancak bunu gösterecek çok az şey vardı. Bakıcı sayıları düşmeye devam etti. Basınç artmaya devam etti. Ve çocuklar giderek daha fazla düzenlenmeyen veya uygunsuz yerleştirmelere maruz kalıyor.

Yani şimdi soru, hükümetin ciddi olup olmadığı değil; mesele, teşvikin iyi niyete, kişisel fedakarlığa ve bakıcıların devleti sessizce sübvanse etmesine dayandığı şeklindeki rahatsız edici gerçekle yüzleşmeye istekli olup olmadığıdır.

Bu değişene kadar hiçbir markalama, tanıtım turu veya işe alım sloganı, çoğu kişinin zaten kırılma noktasında olduğunu söylediği bir sistemden yavaş ve istikrarlı bir şekilde göçü durduramayacak gibi görünüyor.