Görüş | Ozempic, İşlenmiş Gıdaların Beslenmemizde Yarattığı Boşluğu Onarıyor
İnsanlık tarihinde benzeri görülmemiş bir hızla kilo almamızın başlıca nedeni, diyetlerimizin, kilo alma yeteneğimizi derinden baltalayacak şekilde kökten değişmesidir. doymuş hissediyorum. Babam İsviçre dağlarındaki bir köyde büyüdü; orada sıfırdan pişirilmiş ve yenildiği gün hazırlanan taze, bütün yiyecekleri yerdi. Ancak Londra'nın banliyölerinde onun çocukluğuyla benim çocukluğum arasındaki 30 yılda, Batı dünyasında yemeğin doğası değişti. Yediğim hemen hemen her şeyin yeniden ısıtıldığını ve ağır şekilde işlendiğini görünce dehşete düştü. Babamın büyüdüğünde hızla yiyerek doyduğunuzu gösteren kanıtlar açık. Ancak büyüdüğüm, çoğu fabrikalarda yapılan, çoğu zaman yapay kimyasallar içeren yiyecekler, kendimi boş hissetmeme ve sanki midemde bir delik varmış gibi hissetmeme neden oldu. Amerikalı çocukların ne yediğine ilişkin yakın zamanda yapılan bir araştırmada, aşırı işlenmiş gıdaların günlük diyetlerinin yüzde 67'sini oluşturduğu ortaya çıktı. Bu tür yiyecekler giderek daha fazla yemek yeme isteği uyandırır. Doygunluk geç geliyor, hatta.
Cheesecake Park adını verdiğim bir bilimsel deney bana bu etkiyi netleştirmiş gibi geldi. New York'taki Mount Sinai Hastanesi'nde sinir bilimci olan Paul Kenny, İrlanda'da büyüdü. 2000 yılında 20'li yaşlarında Amerika Birleşik Devletleri'ne taşındıktan sonra iki yıl içinde 30 kilo aldı. Amerikan diyetinin beynimiz ve iştahımız üzerinde tuhaf bir etkisi olup olmadığını merak etmeye başladı ve bunu test etmek için bir deney tasarladı. O ve meslektaşı Paul Johnson, bir grup fareyi bir kafeste büyüttüler ve onlara, farelerin çok uzun zamandır yediği türden bol miktarda sağlıklı, dengeli fare yemi verdiler. Fareler acıktıklarında onu yiyorlardı ve sonra doymuş ve durmuş gibi görünüyorlardı. Şişmanlamadılar.
Ancak daha sonra Dr. Kenny ve meslektaşı, fareleri bir Amerikan diyetine maruz bıraktı: kızarmış domuz pastırması, Snickers barları, cheesecake ve diğer ikramlar. Bunun için çıldırdılar. Fareler kendilerini peynirli kekin içine atıyor, tıka basa doyuruyor ve yüzleri ve bıyıkları tamamen yağlanmış halde ortaya çıkıyorlardı. Sağlıklı gıdalara olan ilgilerinin neredeyse tamamını hızla kaybettiler ve sağlıklı gıdalara karşı gösterdikleri kısıtlama ortadan kalktı. Altı hafta içinde obezite oranları hızla yükseldi.
Bu değişiklikten sonra, Dr. Kenny ve meslektaşı deneyde yeniden ayarlamalar yaptı (eski bir KFC bağımlısı olan bana acımasız gelecek bir şekilde). İşlenmiş tüm yiyecekleri aldılar ve farelere eski sağlıklı diyetlerini verdiler. Dr. Kenny daha fazla yiyeceklerinden emindi, bu da işlenmiş gıdanın iştahlarını artırdığını kanıtlıyordu. Ama tuhaf bir şey oldu. Sanki fareler artık sağlıklı yiyecekleri yiyecek olarak tanımıyor ve neredeyse hiç yemiyorlardı. Ancak açlıktan öldüklerinde isteksizce tekrar tüketmeye başladılar.
Dr. Kenny'nin çalışması fareler üzerinde olmasına rağmen, bu davranışın biçimlerini her yerde görebiliriz. Hepimiz Cheesecake Park'ta yaşıyoruz ve endüstriyel olarak bir araya getirilmiş yiyeceklerin tokluk bozucu etkisi, açıkça bu ilaçlara olan ihtiyacı yaratan şey. Ozempic gibi ilaçlar tam olarak kendimizi tok hissetmemizi sağlayarak çalışır. Araştırmaları bu ilaçların geliştirilmesinde önemli olan bir bilim adamı olan Carel le Roux, bu ilaçların kendisinin ve diğerlerinin bir zamanlar “tokluk hormonları” olarak adlandırdığı şeyi artırdığını söylüyor.
