CleanTok yada TikTok’taki videoları temizleme işlemi kontrolden çıktı
Kasım ayında bir karı evvelde paketlenmiş Noel ağacını küvete koyup yıkadı. Bu deneyimi belgelemeye yönelik TikTok videosunda “Popüler olmayan görüş: Noel ağacınızı temizlemeniz gerekiyor” diye yazdı; bu sırada seyirciler, sanki kimsenin temizlemesine gerek kalmayacak kadar açık değilmiş şeklinde kanalizasyonun çevresinde muhteşem berraklıkta su aktığını görebiliyordu. Direkt bir karton kutudan gelen bir plastik parçasını hortumla sudan geçirin. Bir mevzuda haklıydı: Bu hakkaten de pek sevilmeyen bir fikirdi; Her iki TikTok’ta da viral olan videoya meydana getirilen yorumlar ve Xrahatsız olmaktan (“kimi zaman insanların sırf öteki insanları kirli hissettirmek için temizlik yaptığını düşünüyorum”) alay etmekten (“işte meşgulmüşüm şeklinde görünmek için her şeyi yapıyorum”) ona obsesif kompulsif bozukluk teşhisi koymaya kadar değişiyordu.
Görünüşe gore insanoğlu bu tür şeylerden bıkmış durumda: düzmece bitkilerin sergilenmeden ilkin yıkanması gerektiği, her hafta evinizin her santiminin muhteşem bir halde fırçalandığı bir “Pazar sıfırlaması” yapmanız gerektiği yönündeki mektuplar , öteki eşyaları temizlemek için kullanılan eşyaların bile kendi güzel duyu açıdan hoş plastik kaplarına gerekseme duyduğunu, devamlı bir düzine 85’lik Clorox mendilin el altında bulundurulmasının düzgüsel bulunduğunu, Scrub Daddies ve Pink Stuff sprey şişelerinden oluşan koleksiyona bakım yapılması icap ettiğini. kıymetli koleksiyon eşyaları şeklinde, “bardan sonrasında duş almıyorsan ne yapıyorsun?”, o “temiz kız”, kimin bakacağıyla ilgili ırkçı ve sınıfçı mesajlardan ziyade talep uyandıran bir estetiktir. ve “saf” hissedin.
TikTok’ta ve netin başka yerlerinde insanoğlu “performatif temizlik” yada “hijyen olimpiyatları” dedikleri şeye karşı çıkıyorlar. KC Davis, kitabın danışmanı ve yazarı Boğulurken Ev Iyi mi Korunur, TikTok hesabını temizlik mevzusunda empatik yaklaşımlara ayırıyor ve insanları temizliği ahlakla karıştırmamaları mevzusunda uyarıyor. Performatif temizlik, “şu anda kim olduğumun kıymetli yada kıymet veren biri bulunduğunu kabul etmek yerine, biri olmak, beraber yaşayan ve kendini oldukca rahat ve mutlu hisseden o hanım olmak için temizlik yaptığımızda yada evi yönetim ettiğimizde” diye açıklıyor. tek bir videoda.
Hanımefendiler, kısırlığı ve renksizliği fetişleştiren baskın ev içi ideale bir cevap olarak “gerçekçi” evlerinin videolarını yayınlıyor ve onları #sıcakanne yada #güzel duyu olmayananne hashtag’leriyle etiketliyor. “Ya bunu temizlemeseydin?” Geçen yıl The Cut, temizlik beklentilerinin iyi mi 1950’lerde sıkışıp kaldığını belirterek şu şekilde sordu: ırkçı, cinsiyetçi, sınıfçı ve sadece her evde bir şahıs yaşamını yalnızca temizlik işine adadığında yararlı olabilir. Julia Fox, evinde TikTok turu yaptığında insanoğlu onu ne kadar “düzgüsel” ve içinde yaşanılan bir yer olduğundan övdü. “Toparlamanın yaşam değiştiren büyüsü” Marie Kondo bile, evi muhteşem bir halde temiz tutmaktan “bir nevi vazgeçtiğini” söylemiş oldu.
Hakikaten hijyenle ilgili miydi? Mesela Noel ağacı hanımı, yıkanmamış plastik Noel ağacının onu hasta edebileceğine hakkaten inanıyor muydu? Öyleki olmadığı varsayılabilir. Bir kişinin size temizlik rejimini öğrettiği TikTok’ların büyük çoğunluğu, ya görsel olarak tatminkar oldukları için (New York Times bunlara “narkotik zevkler” adını verdi) ya da poster, onun temizlik uygulamalarının insanların kendilerini noksan hissedecek kadar aşırı bulunduğunu bilmiş olduğu için viral oluyor. karşılaştırma yapın ve ona bir nefret seyretme (yada ideal olarak bir nefret paylaşımı) verin. Bir reddit kullanıcısı bu biçim bir gönderiyi hicvederek şu şekilde yazdı: “Vücudunuzu kesip yeni, temiz bir çift yetiştirmek yerine, dün yıkadığınız ellerle mi yıkıyorsunuz? LMAOOO EW.”
Mikroplardan kurtulmaya yönelik aşırı girişimlerin başarıya ulaşmış olup olmadığı bile tartışmalıdır: Dezenfektanlar hem de insanların yiyecekleri sindirmesine ve bağışıklık geliştirmesine destek olan “iyi”, hastalığa niçin olmayan mikropları da öldürür ve antibiyotik direnci yada antibiyotiklere maruz kalma şeklinde uzun vadeli risklere niçin olabilir. zararı olan dumanlar. “Hijyen hipotezine” gore, aşırı temizlenmiş haneler, son yıllarda varlıklı, gelişmiş ülkelerde alerji, astım, IBS ve öteki otoimmün bozuklukların hızla artmasının ihtimaller içinde bir sebebi olabilir.
Sadece ABD’nın temizlik takıntısı hiçbir süre gerçeklerle ilgili olmadı. Bu duygularla ilgili. İç Cenk esnasında vatanseverlik görevi olarak süregelen şey, güvensizliklerimizi tabanca haline getirerek bizlere reklamı meydana getirilen, asla bitmeyen bir gereksiz ürün akışına dönüştü. Pandemi, Amerikan kültürüne işlemiş olan germafobiyi yalnızca daha da şiddetlendirdi: The Atlantic’ten Derek Thompson, insanların ve işletmelerin, yüzeyleri saplantılı bir halde dezenfekte etmek yada başka bir yere koymak şeklinde Kovid’in yayılmasını önlemek için daha azca etkili önlemlere öncelik verme yollarını tanımlamak için “hijyen tiyatrosu” terimini buluş etti. Uygun havalandırma, maske takma ve toplumsal mesafe şeklinde daha etkili olanların pahasına her masada el dezenfektanı. “İnsanlar, düzmece bir güvenlik duygusuna giden yolu temizleyen güçtür” diye yazdı. Başka bir deyişle, kendimizi daha temiz hissetmemizi elde eden şey aslen bizi öyleki yapmaz.
Takıntılı temizlik, deyim yerindeyse “benzeri görülmemiş zamanlara” verilen organik tepkiler olarak görülebilir: Kişinin evini öfkeyle temizlemesi, daha kirli, daha tehlikeli bir dünyada yaşamı sürdürmenin niçin olduğu kaşıntıyı hafifletir. Mesele şu ki, biz bunu yapmıyoruz. İnsanlar insanlık tarihinde asla olmadığı kadar sıhhatli ve daha uzun yaşıyor. İnsanlar tam tersini düşünme eğiliminde olsa da, ABD’da kabahat son yıllarda hızla azaldı. Iktisat genel olarak oldukça iyi. Sadece Amerikalılar inatla kıyametin ufukta göründüğüne inanıyor. ABD’de hastalanmanın, daha uygar bir toplumsal güvenlik ağı ve daha azca acımasız bir sıhhat sistemi olan bir ülkeye gore daha ürkütücü olduğu doğru, sadece evlerimizdeki çoğunlukla zararsız mikroplar muhtemelen bunun sebebi olmayacak. devasa bir sıhhat faturasıyla karşı karşıyayız.
Birisinin mermer tezgahını fırçalamasını seyretmek ruhsal olmasıyla birlikte güzel duyu bir dürtüdür. Mevcut mimari ve iç tasarım trendleri açık, havadar ve beyaz alanları tercih ediyor; şu demek oluyor ki oldukca beyaz, beyaz değilse gri. McMansion’lardan apartman komplekslerine kadar, risk sermayesi destekli emlak yatırımları, kariyer ev taklaları (ve onları yücelten TV şovları) ve para pinti ev sahiplerinin birleşimi yardımıyla iç mekanlar ruhsuz, kolayca kopyalanabilir birimler halinde “greigleştirildi”. o zamandan beri kendi takma adını kazanan ucuz laminat parkeyi kullanın: “milenyum grisi.” Netice şu boşluklardır: bir tek lekesiz olduklarında güzel görünürler. Dekora maksimalist bir yaklaşım, bir lekeyi yada bir kir zerresini kamufle edebilirken, minimalist, aşırı temiz bir ev bunu vurgular. TikTok’un temizlik ve düzenleme videolarına ayrılmış kısmı olan #cleantok’taki insanların çoğunluğunun, Stanley bardakları, 600 dolarlık saç kurutma makineleri yada en yeni viral ciltlerden oluşan hususi bir koleksiyonun ötesinde pek oldukca kişiliğe haiz olmayan evlerde yaşıyor şeklinde görünmesi şaşırtıcı değil. bakım aracı yada rejim yemeği (Kolajen tozu? Harmanlanmış mikro yeşillikler? Elbet!).
Devamlı son aşama temiz gri evlerin tasvirleriyle çevrelenmedik, tıpkı enjekte edilebilir ilaçlar ve plastik cerrahiyle “mükemmelleştirilmiş” yüz ve vücut görüntülerinden devamlı etkilenmediğimiz şeklinde. Raquel S. Benedict, “Hepimiz Güzeldir ve Kimse Azgın Değil” adlı makalesinde, 1980’lerin sinemasının talep uyandıran, zengin evini uygar idealle yan yana getiriyor:
Yere dağılmış oyuncaklar ve dergiler var. Son taşınmadan bu yana açılmayı bekleyen karton kutular var. Çerçeveli resimler duvara dayalıdır; anne babalar hemen hemen onları monte etmeyi başaramadılar. Üç çocuklu bir evde bekleneceği şeklinde mutfak tezgahları darmadağın ve yiyecek saatleri dağınık ve baştan savma geçiyor. Arka bahçeye bir havuz inşa ediyorlar fakat gösteriş olsun diye değil: burası evlatların yüzebileceği, ebeveynlerin parti verebileceği ve babanın dalış sevgisini tekrardan öğrenebileceği bir yer.
Burası yaşamın gerçekleştiği bir evdir, hayata dair kanıtların özenle silinmesi ihtiyaç duyulan bir ev değil. “Bunu şimdi filmlerdeki evlerle karşılaştırın: Minimalist mobilyalı devasa, steril mağara şeklinde alanlar” diye yazıyor. “Mutfaklar endüstriyel boyutta ve tertemiz, içinde yiyecek yok. Fazlalık yok. Hiçbir kargaşalık yok.” Bunun, Amerikan kültürünün hem bedeni hem de evi, kıymeti her ne pahasına olursa olsun takdir edilmesi ihtiyaç duyulan varlıklar olarak görme biçimindeki değişimden kaynaklandığını ileri sürüyor.
Bu, muhtemelen sosyalleşmemizin büyük bir kısmını ekran vesilesiyle gerçekleştirmemizin sonucudur; burada bir şeyin imajı, gerçekte ne olduğundan, ne yaptığından ya da bizlere iyi mi hissettirdiğinden daha mühim hale gelir. Bu kadar oldukca insanoğlunun steril gri evlerini gezmemiz ya da bu kadar oldukca insanoğlunun cilalanmış, kokusu giderilmiş vücutlarına bakmamız ya da birinin Target’tan her şeyi pırıl pırıl tutmak için kaç şişe Shout satın aldığını tam olarak bilmemiz asla planlanmamıştı. Bunu yapmak, temizliğin ne ve kim için olduğuna dair algımızı çarpıttı ve bunun ne kadar mühim bulunduğunu fazlasıyla abarttı. Temizlik aslına bakarsan yeterince bunaltan; niçin bunu daha da zorlaştırasınız ki?
Bu sütun ilk olarak Vox Culture bülteninde gösterildi. Buradan kaydolun böylece bir sonrakini kaçırmazsınız, ek olarak haber bültenine hususi fırsatlardan yararlanırsınız.
